Donker vs Licht

Syrie -Afghanistan -Eritrea -Irak -Iran
16,1 miljoen mensen zijn hun land ontvlucht
16,1
40,8 miljoen mensen zijn ontheemd: op de vlucht in eigen land,
Geen thuis
Wat is een thuis als er geen plek is waar het veilig is

Het licht schijnt ..

Wat als je thuis niet veilig is?
Wat als de handen die je moeten beschermen de handen zijn die je verwoesten
Wanneer er geen liefdevol schild is die jou beschermt

Wat als er niemand thuis is?
Jouw eigen gerimpelde handen de enige zijn die je nog strelen
Jouw ogen de enige zijn die je blik vangen
De wijzers van de klok maar niet lijken te verstrijken
Wanneer je hart klopt maar je ziel leeg is

Het licht schijnt

Wat als jouw ramen verlicht zijn met het rood van lust en afgunst
Als jouw lichaam wordt gebruikt als een nietszeggend voorwerp
Loze belofen, pijnlijke teleurstellingen,
harde waarheden
Kille klanken, vlijmscherpe oordelen.

Wat als er geen plek meer is om een thuis te maken
De aarde uitgezogen, leeg
dat wat eerst gemaakt was om het leven te laten leven
Nu stervende is

Het licht schijnt

Thuis
Wat is deze wereld
Als we elkaar geen thuis geven
We online alles liken
Maar in de echte wereld elkaar geen blik waardig gunnen
Als de haat harder klinkt dan de lach
De lach gevuld is met afwijzingen
Als we elkaar niet meer horen
Maar alleen maar roepen, schreeuwen
Het uitschreeuwen
Wat als wij, samen, het licht niet meer kunnen vinden
Wij afstormen op de ondergang

Wat als er niemand thuis geeft
Ik mezelf verlies in een web van verleidingen,
niets anders hoor dan het snelle ritme van de jachtge maatschappij
meer, groter, mooier, beter, sneller, harder,
MEER, GROTER, MOOIER, BETER, SNELLER, HARDER
Mijn eigen ik, torenhoog boven alles uitsteekt
Mijn mening, mijn plekje, mijn gewin, mijn ik
Wat als we steeds meer gaan vragen, overvragen
onze vraag niet meer te stillen is
Als het antwoord zoek is
We dwalen
We wandelen in de duisternis
Ik zie het niet!

Het licht schijnt

Welk licht schijnt er dan in deze duisternis!

Lichtend licht
Stille rust
omgeven door vrede
In mijn luwte mag je schuilen
Mijn liefde kent geen grenzen
De woeste wateren maan Ik tot stilte
Mijn liefde is alles overstjgend
In jouw eenzaamheid ben Ik de ontmoeting
De vervulling in de leegte van je ziel
In de pijn wil Ik je wonden helen
Ik laat het duister niet over je heen komen

Mijn Licht zal de oordelen doen verstommen
Zoek me en je zal Mij vinden
Luister naar Mijn zachte stem
Leer Mijn stem verstaan
In het begin, in de duistere leegte
Riep Ik het licht
Zodat het nooit meer duister zou worden
Mijn Woord maakt levend

Wanneer je bij Mij bent
Zul je rust vinden
Leg je in vrede neer
In Mijn vrede
Ik laat het duister niet over je heen komen

Je bent geweven in de moederschoot
Ik heb je gezien
Vanaf het allereerste begin
Ik ben gekomen om jou te redden
Te geven, je te leren, je lief te hebben
Ik zal een thuis geven
een plaats om te rusten
Ik geef je vrede
Mijn vrede
Zoals de wereld jou niet geven kan

Wees niet ongerust
Verlies niet de moed
Houdt vast
Houdt hoop
Ik zal je niet verlaten
Nooit
Ik zal je niet verlaten
Blijf hopen op wat nog niet zichtbaar is
Blijf in afwachting volharden
Ik laat het duister niet over je heen komen
Nooit laat Ik het duister over je heen komen

Al voelt het als een last op je schouder
Al drukt het duister je neer
Wanneer alle hoop vervlogen lijkt…
Hoor mijn belofte:
Ik laat het duister niet over je heen komen
Ik ben het Licht van de wereld. Wie Mij volgt heef op zijn weg geen duisternis te vrezen, maar zal het levenslicht bezitten.

Neem Mijn licht:
Deel Mijn licht uit;
deel uit en schijn

Schijn!
Het duister zal niet over je heen komen, het zal je niet verwoesten
Want Het licht schijnt in de de duisternis en het duister heef het niet in haar macht gekregen.

©wendyvanschaik2016

Monoloog van Maria: Liefdevolle hoop

Het dierbaarste wat je hebt gekregen verliezen.
Het gevoel dat alle hoop vervlogen is.
Kent u dat?

De dag begon  zoals altijd.
Met de eerste zonnestralen die het huis verlichtte.
Het teken om op te staan.
Ik besloot me nog even om te draaien,
de dag zou nog lang genoeg duren
Ik denk dat ik in bed zou blijven liggen als ik had geweten wat er mij die dag te wachten stond.
De plaats waar de wijzers van de klok stonden toen het felle licht in mijn huis verscheen ben ik vergeten
Het was voor mij alsof de tijd op dat moment stil stond

Heeft u wel eens een engel gezien?
Ik had er over gehoord, maar nog nooit 1 in het echt gezien.
U zult denken dat ik gek ben, misschien..

“ Ik wens je vrede toe”.
Dat was de openingszin
Terwijl ik nog aan het verwerken was wat ik zag en of dat wat ik zag geen droom was vertelde hij dat ik de gelukkigste was onder alle vrouwen.
Want ik zou Gods Zoon gaan dragen.
Een Zoon van de allerhoogste.

Het licht van de Engel deed pijn aan mijn ogen.
Ik probeerde het moment waarin ik was in mij op te nemen.
Maar mijn verstand won het van mijn gevoel.
Ik wilde beredeneren wat er gebeurde;

Wat?
Ik, een kind!
Er zat nog niet eens een ring om mijn vinger
en dan zou er al een kind in mijn buik groeien?

Voor God is niets onmogelijk, sprak de engel helder en vastberaden.
Wat God wil gebeurt,
het zal gebeuren.

De kamer vulde zich met onvoorstelbare liefde.
Het is moeilijk dat moment weer vast te kunnen pakken
Er kwam een diepe rust, een diepe vrede over mij.
Er restte mij niets anders dan te zeggen:
Goed, De Heer mag met mij doen wat Hij wil,
dus laat het maar gebeuren.

Toen moest ik het mijn verloofde nog vertellen.
Ik had wel een tipje van de sluier opgelicht, maar dat was niet zo goed gegaan.
Jozef wilde geen praatjes, hij had besloten om in stilte van mij te scheiden.
Gelukkig was de Engel zo praktisch geweest om het, na mijn poging,  Jozef ook maar te vertellen.
Dat scheelde een hoop discussie, verwijt en beschuldigingen.
En belangrijker nog, de engel had Jozef gerustgesteld en zijn liefde voor mij werd weer aangewakkerd; hij nam mij bij zich in huis.

De dagen daarna werden dagen die begonnen zoals altijd.
Met de eerste zonnestralen die het huis verlichtte.
Het teken om op te staan
Die dag was het de tijd om naar Jozefs geboortestad te trekken.
Hoogzwanger op een ezel langs bergen en langs dalen op weg naar Betlehem.
Eenmaal daar aangekomen, deed iedere herbergier de deur dicht.
Alles zat vol.
Ik was zo moe.
Jozef, zo vindingrijk als hij is, vond een plek, precies op tijd.

Want in die nacht was Hij daar.
Mijn zoon.
Mijn lieve kleine jongen.
Een Godswonder.

Niet lang na de bevalling moesten we vluchten.
Ons thuis was niet langer een veilige haven.
Met een kind van nog geen jaar gingen we op weg.
Ik probeerde te blijven vertrouwen dat God voor ons zou zorgen,
ik hoopte dat het goed zou komen.
Als je huis en haard achter moet laten, een gevaarlijke reis moet maken met de onzekerheid waar je terecht gaat komen en of je opgevangen zult worden,  dan is de hoop het enige waar je je aan vast kunt houden.
De hoop is dan het enige wat je op de been houdt.

Er werd voor ons gezorgd:
Hij groeide op.
De tijd ging te snel.
Het eerste lachje, de eerste stapjes,
de knuffels en de kusjes.
Hij werd ouder.
Door de jaren heen heeft Hij mij doen verbazen.
De wijsheid, de zelfstandigheid, maar vooral de ongelooflijke liefde voor de ander…

Misschien mag je het als moeder van de Zoon van God niet zeggen, maar wat was ik trots op Hem.
Ik had hem zo lief en met mij vele anderen.
Hij had wel eens gesproken over wie Hij werkelijk was.
De redder van de wereld.
Hij was mijn zoon.
Ja, hun redder, maar mijn zoon.

Ik had hem zo graag nog heel even, heel even bij mij willen houden.
Een mens hoort niet te lijden.
Een moeder hoort haar kind niet te zien lijden.
Een moeder hoort haar kind niet te begraven.
De diepe donkere leegte die dat verdriet brengt is zo groot.
Het was zo donker.
Alsof iemand het Licht van de hoop had uitgedaan.
Alsof de hoop vervlogen was..
Maar ik wist..

Het was in die nacht dat Hij ter wereld kwam.
Ineens was ik moeder.
Mijn zoon.
Mijn lieve kleine jongen.
Een Godswonder.
Ik nam Hem in mijn handen, ik tilde Hem op.
Mijn handen gevuld met Hoopvolle vrede.
En ik wist, dat hoe snel het tikken van de klok de tijd zou doen verstrijken,
dat wat er ook zou gebeuren,
de Liefdevolle hoop nooit vervlogen zou zijn..

©wendyvanschaik2016