ADEM

in de stilte van mijn kamer
hoor ik niets anders dan mijn
adem
in 
uit

het versnelt 
het hart kloppend in mijn keel
wanneer ik te veel
denk aan:
de laatste 
zucht
van de lucht 
die ik inhaleer
of dat er dan
niets is
of
zomaar iets is
iets onbeschrijfelijk donkers
dat in mijn hart zal vallen 
dat ik ineens wegren
dat ik dan niet meer weet 
zelfs vergeet 
dat ik ook van waarde ben,

dat ik dan jou zie staan
het is met afkeur 
met grimmigheid kijk jij mij aan
mijn adem stokt
mijn stem verstilt;
de twijfel slaat in
ben ik gewild ?
op de grond waar ik sta
mag ik nemen van de lucht
waar ik ga
ik verstik mezelf met jouw oordeel
ben ik te weinig,
ben ik genoeg, 
ben ik te veel? 
de tijd tikt de uren van de klok
mijn hart raast
terwijl ik in alle haast,
mijn rust probeer te bewaren

als een corset trek jij
mijn grenzen aan
ik stik
binnen kaders 
ben ik zonder levenslucht
geen zucht
wind die daar waait
het is de ruimte die adem 
geeft
ik knip het lint
de waarheid verslint
jouw leugens

in de stilte van mijn kamer
hoor ik niets anders dan mijn
adem
in 
uit
krachtig 
levensadem in mijn neus
mijn longen vullen zich met lucht
mijn hart wordt licht
en ik verzucht:
zolang mijn adem stroomt 
heeft mijn leven zin

©️Wendyvanschaik2019

Zinvol leven

maandag,

de  wekker,

snooze,

de wekker

is weer gegaan,

gaap, opstaan

koffie, thee, bakje muesli mee

op het balkon, de ochtendzon

straalt ,

zoekend naar het nieuws in de krant

in gedachten verdwaald

jas aan, frisse neus, stap over de drempel

en warempel, onderweg

in angstvallige capriolen terecht gekomen,

door verzonken in wilde dromen

struikelend over stoeptegels,

binnen de regels, stipt op tijd,

de file vermijd

werk, wandel,  winkel.

knikje hier, ik zwaai daar

werkdag klaar

sleutels,

open die deur, lekkere geur

van avondeten, warm huis

voeten op de bank

even niets….ik dank

voor de dag..

en dan ineens

maandagmijmering ,

ik begin te schrijven over dat gevoel

twijfel over :

heb ik zin gegeven

is het zinvol geweest de dag

ik bedoel:

vandaag

Ik word wakker, sta, bid, eet, val, struikel, lach tranen met tuiten, loop fluitend buiten, wring me in allerlei bochten, mijn angsten bevochten,  ik luister, fluister vriendelijkheid, geen mens vermijd, liefde rondgestrooid, wat aangeklooid, onbevangen liefde ontvangen, gejankt, gemopperd, geschreeuwd, gezwegen, intens geliefd van geluk gezweefd de dag beleefd…

ik stop met schrijven,

denk en lees de woorden geschreven

hardop verwonderd:

ik heb een zin vol leven!

©wendyvanschaik2019

Zo de Heere wil

Dus mijn opa sprak   
” Zo de Heere wil, zo de Heere wil,
zo Hij wil zal het leven gaan” 
En ik zie mezelf daar nog staan
met  blote voeten in het gras.
En ik weet dat ik dacht,
maar wat wil Hij dan
Jaren later met mijn ogen omhoog gericht,
starend naar de wolken,
Hoor ik nog steeds:
Zo de Heere wil.
Maar op mijn vraag:
Wat dan?
Blijft het stil

Genoeg gewacht dacht ik dan,
Ik vertrek.
Ik weet dat ik het zelf kan,
zonder te weten waar naartoe.
Ik sla verschillende paden in,
struikelend, vallen ,weer opstaan,
door opnieuw doorgaan
soms even niet;
Een kruispunt ik sta,  stil..
Zeg het me dan,
schreeuw ik
Zo de Heere wil? Zo de Heere wil.

Is er een bestemming, een lot
een vast patroon door  Hem bepaald.
Zegt u het me dan God
daar in de hemelhoog,
pak me op zet me neer,
op de juiste plek deze keer.
Want de tocht naar zoeken van de zin,
het brengt wanhoop , het lijkt eindeloos,
ik start telkens aan het begin.
Wat is het dat U wil?
Ik gil.
Het blijft stil
stil
stil..

Dus mijn opa sprak   
“Zo de Heere wil, zo de Heere wil,
zo Hij wil zal het leven gaan”
Opnieuw zie ik mezelf daar staan.
Blote voeten in het gras,
ik herinner me dat hij nog niet uitgesproken was;
“Gods wegen zijn ondoorgrondelijk,
zijn stem moeilijk te verstaan,
in de vrijheid ons gegeven,
in de haast van dit leven
komt het op de stilte aan.” 

En ik weet dat ik dacht,
maar wat wil Hij dan 
hoe kom ik tot mijn recht
Ik speel geen spelletje,
God ik meen het echt,
Nu,  met mijn ogen omhoog gericht
Starend naar de wolken
Hoop ik op een teken
iets van een schitterend mooi licht
gedonder  uit de hemel , 
Een teken van God, dat is wat ik wil
Dus ik blijf
stil,
stil
stil..

 

©wendyvanschaik2019

Dobberen

Mijn hoofd zit vaak vol ideeën. Dat is fijn. Het brengt me dat ik vanuit mijn hoofd iets uit mijn handen kan laten komen; ik maak en doe graag dingen.
Helaas blijft het vaak bij 1001 brainwaves. Simpelweg omdat ik vier prachtige jonge kinderen heb, een lieve man die fulltime werkt en ik de rest van de tijd een eigen bedrijf draaiende probeer te houden.
Een tijdje geleden vond ik mijn dagelijkse bezigheden niet meer leuk. Ik wilde mijn nieuwe gedachten handen en voeten geven. Actie ondernemen en snel ook, voordat een ander met mijn briljante idee aan de haal ging.
Dat laatste gebeurde ook. Een voor een zag ik een ander mijn ideeën verwezenlijken.
Zo, dat is echt frustrerend. Ik was niet jaloers, nou ja een beetje dan. Ik ging me afvragen waarom ik dan dat idee in mijn hoofd kreeg, terwijl het waarschijnlijk aan een ander was om het te zaaien en te oogsten.
De tijd is mij aan het irriteren. Het gaat of te langzaam, of te snel en ik ben te ongeduldig.

Mijn man heeft daar minder last van:
” Wacht nou maar, als alle kinderen naar school gaan, als de kinderen ouder zijn, dan gaan wij samen een voorstelling maken, of een boek schrijven, of gewoon eens even lekker uitrusten van al die tropenjaren die we gehad hebben” .
Geduld. Hij heeft geduld. In alles.  Als de kinderen ruzie maken, als de rij te lang is , als ik wanhopig gefrustreerd ben, dan heeft hij geduld.
Hij kan opdrachten weigeren. Als er een geweldige aanvraag binnen komt voor zijn Zandschepper kunsten, waarvan ik zeg: ” Ja doen! “,  dan is hij de mail al aan het typen dat hij het helaas te druk heeft.
Ik snap dat niet. Waar mogelijkheden zijn wil ik ze benutten.
Misschien ben ik daarom ook wel de doener en hij de denker.
Hij is voorzichtig, bedachtzaam, een realist met een vleugje pessimisme, hij dobbert graag op kalme wateren. Ik ga op weg en zie wel waar ik uit kom; ik wil ontdekken, ga over woeste wateren en als het fout gaat komt er altijd wel weer een moment waarop het goed zal gaan; inderdaad een optimist .
Opposites attracts zeggen ze. Ja dat is bij ons zeker wel zo, maar pas als we eerst eens even een flinke ruzie hebben gehad. Nou ja, ik ruzie en hij is stil.

Na zo’n ruzie kom ik graag even bij mijn man in het bootje zitten dat voert over de rustige wateren die hij nodig heeft in zijn leven.
Want ook al houd ik van een storm waarin ik op scherp word gezet, na een dobber-sessie met manlief merk ik wel dat vanuit die rust en kalmte er overzicht ontstaat. Kaders waarbinnen ik mijn spinsels richting kan geven en kan kijken wat er echt belangrijk is in het hier en nu.
Op zo’n moment weet ik waarom mijn man, mijn man is: om te laten zien wat ik niet zag, om mij te laten ontdekken dat haast zelden goed is en dat alles komt op het juiste tijdstip. Dat we nu genieten van wat we hebben en dat dat meer dan genoeg is.

We hebben lang in dat bootje gezeten.
Ik had even tijd nodig om weer op vaste grond te komen en te beseffen dat ik niet alles kan doen wat ik wil. Om tot de ontdekking te komen dat ik het lastig vind om soms dingen aan me voorbij te laten gaan omdat ik moeder ben en dat daardoor het moederschap me soms frustreert omdat het mij dan belemmert in het werken aan iets wat ik graag doe..  Om daar even verdrietig over te zijn: dat ik dat een verschrikkelijke ontdekking vind, omdat ik mij schaam dat ik soms mijn werk boven mijn kinderen stel. Terwijl ik zielsveel van alle vier mijn schatten houd.
Ik ontdekte dat als ik zweeg in plaats van gelijk te knallen, dat manlief dan de stilte verbreekt en hij mij mee kan nemen op een weg van rust en geduld en dat dat goed is. Dat hij aanvult waar ik tekort kom in onze relatie, in de opvoeding en andersom. Dat we ieder moment, in volle bewustzijn in ons opnemen omdat vandaag gisteren is voordat we het beseffen.
Dat uiteindelijk voor ons , het samen zijn met zijn zessen, zoveel meer brengt, meer dankbaarheid, meer geluk, meer liefde,  dan een idee wat even in mijn gedachten naar boven komt, maar net zo vluchtig als wolkjes weer voorbij kan gaan.  Dat geduld een schone zaak is en dat genoeg, genoeg is.

Veel van mijn ideeën zullen dus nooit uitgevoerd worden- of juist wel, maar niet door mij. Dat te weten is lastig, maar dat is dan ook alles wat het is.
Een van de ideeën was om een blog op te zetten waarin ik wekelijks mijn ontdekkingen in de zoektocht naar de zin van het leven zou plaatsen.  Dit is niet haalbaar en dus heb ik besloten te snoeien en de 2 blogs samen te voegen.
Dus lieve volgers, mochten jullie me willen blijven volgen, dan raad ik jullie van harte aan om op De Zinzoeker op het knopje “volg” te klikken .

Mijn man is het anker alweer aan het binnenhalen. Ik stap snel bij hem in het bootje om eens lekker tot rust te komen, samen te mijmeren over wat als, dan toch, en over later, of  om te staren naar het water en gewoon eens even te zijn; niets meer en niets minder samen te zijn.

“Rivers know this: there is no hurry. We shall get there some day.”
 -A A Milne-, Winnie the Pooh-

 

 

©wendyvanschaik2017

Naakte waarheid.

Ik wil me niet verstoppen achter vijgenbladen
Hoge bomen
Onder modder of achter schijn
Je mag het weten
Ik wil me niet schoner maken
laat het vuil maar zichtbaar zijn

Laat me staan op onbewerkte akkers
blote voeten
zwoegend over keien, over dorre wegen
Je mag het zien
De zoektocht, de twijfels, de onwetendheid
die blijven komen als stromende regen

Laat me baden in zoekende vragen
naakt
zonder schroom met een eerlijk hart
Je mag het horen
het diepe verlangen om zeker te weten
Maar jij bent het die mij verward

Omdat jij mijn lelijkheid wilt bedekken
zwarte lakens
Gladgestreken met schone schijn
Jouw heilige regels
die de vruchten grenzen geven
Waardoor de boom niet geworteld kan zijn

Geef me ruimte te wroeten in de grond
kruin omhoog
Naar Dat wat onvoorwaardelijk lief heeft
Laat me los
In het wonderlijke Mysterie
Meer te ontdekken van Dat wat leven geeft

Ik wil me niet verstoppen achter vijgenbladen
Hoge bomen
Onder modder of achter schijn
Je mag het weten
Ik wil me niet schoner maken
laat het vuil maar zichtbaar zijn

Dan kan de Waarheid spreken
Zachte bries
Het is tastbaar dichtbij
Je kunt het voelen
De Liefde fluistert in de wind
Alleen de naakte waarheid maakt vrij

Laat me ontdekken dat de Wind schoon wast
wonden heelt
met stromend Levend water
het oordeel voorbij
Mijn wroeten is vruchtbaar geworden
een diepe Vrede is in mij.

Dan zal het zachte linnen
naaktheid kleden
Omdat het eerlijke hart het enige is dat leeft
Wij samen
Verbonden in zuiverheid
wetend dat waarlijke Liefde vrijheid geeft

©wendyvanschaik2017