Kom binnen

kom binnen
ik heb alle deuren open
gezet
de wind is gaan liggen
het vuur opgestookt

de sluier opgelicht
mijn blik gericht
op hoop

kom binnen
lang geleden dat ik open heb
gedaan
het vuil ligt op de grond
geen zicht door het raam

maar ik heb de sluier opgelicht
mijn blik gericht
op hoop

want dat is alles wat ik nog heb
met lege handen
sta ik
met alles wat ik nog heb
ongrijpbaar
op blote voeten
met lege handen
mijn hoop gericht op jou

ga zitten
waar zal ik, moet ik
beginnen
als een wilde rivier
gaan gedachten stromen

ga zitten
ik luister graag naar
verhalen
vertel me de woorden
die mij zin geven

want ik heb de sluier opgelicht
mijn blik gericht
op hoop

dat is alles wat ik nog heb
met lege handen
sta ik
met alles wat ik nog heb
ongrijpbaar
op blote voeten
met lege handen
mijn hoop gericht op jou

blijf bij me
een vrije plek in mijn hart
voor jou
het donker is gaan liggen
de zon is opgestaan

wil je blijven
ik zet mijn vensters open
de dageraad is doorgebroken
waarheid is opgestaan

want ik heb de sluier opgelicht
mijn blik gericht
op hoop

want dat is alles wat ik nog heb
met lege handen
sta ik
met alles wat ik nog heb
ongrijpbaar
op blote voeten
met lege handen
mijn hoop gericht op jou

©️Wendyvanschaik

Boze droom

je zweeg
door zinnen te spreken
die de vraag negeerde
omwille van de vrede
en niemand wist dat
de leugen regeerde

mijn hart schreeuwde

smijt het neer dan
gooi het hier dan
voor mijn voeten
koude grond
grijze wolken
harde regen
‘k kan het hebben

smijt het neer dan
halve leugens
was mijn etterende wonden
met jouw smerige
waarheid schoon
ik kan het hebben
meer dan hebben
ik schop je uit mijn boze droom

je bad
door woorden te lispelen
die manipuleerde
waardoor ik verkeerde
in de schoenen geschoven schuld
mezelf niet verweerde

totdat ik me omkeerde

smijt het neer dan
gooi het hier dan
voor mijn voeten
koude grond
grijze wolken
harde regen
‘k kan het hebben

smijt het neer dan
halve leugens
was mijn etterende wonden
met jouw smerige
waarheid schoon
ik kan het hebben
meer dan hebben
ik schop je uit mijn boze droom

je viel
van hoogmoed ontdaan
het lijf plat op de vloer
wraak lag op de loer
ik had je kunnen breken
om ging het roer

toen ik de zeeën van vrede bevoer

ik smijt het neer dan
gooi het hier dan
voor jouw voeten
koude grond
grijze wolken
harde regen
je mag het hebben

ik smijt het neer dan
jouw halve leugens
mijn etterende wonden
ik was het met
leven water schoon
ik ga leven
ik ga het redden


dag, vaarwel mijn boze droom

©️wendyvanschaik

Vrij!




Ze komt neer op beide voeten

klopt het stof van haar jas

ze wil haar lot ontmoeten

tinteling door het gras

glinstering op haar sproeten

van de zon die hevig schijnt

ritme in haar beide benen

rennend

vliegensvlug

voordat de horizon verdwijnt

ze gaat nu

vrij

vastberaden

meer dan ooit

ze heeft voorgoed de gene

van haar lichaam afgegooid

ze draagt de kroon als duizenschoon

volop in bloei waait wind door haar 

innerlijke vrede speelt de boventoon

laat duizend prikkende woorden

laat rusteloze jaloezie

laat angst, laat duister

ze  gaat en ze fluistert;

in mijn hart zal ik dragen

zal ik verstoppen

zodat de nacht het niet vindt

zal ik zeggen, zal ik omhelzen

het kleine kind

dan zal ik haar de zachte woorden doen toekomen;

laat los het vechten

laat los gebalde vuisten

ik wieg je zachtjes heen en weer

en zal zeggen keer op keer

Het was niet jouw fout

 ©wendyvanschaik2018

Het donker voorbij

de dagen dat de donkere dingen het hoofd binnendringen
zijn voorbij
een schone lei ligt voor mij terwijl een stem zachtjes tegen mijn ziel zei;
hoor jij de vogels zingen
ruik je de frisse morgenregen
voel stromen van zegen
vrede in het klein
op jouw hoofd
Ik wil dat je beloofd dat als jouw licht ooit weer dooft,
je omhoog kijkt naar de lucht en dan verlichtend zucht :

het zal nooit meer te donker zijn..

©wendyvanschaik2018

Smeken

Ik zie
dat jij lacht
dat jij hoont
dat jij vol onbegrip
jouw denken in mijn hart wilt leggen

Ik hoor
dat jij spreekt
dat jij verbiedt
dat jij hooghartig vermaand
mijn vrede in het diepst van mijn ziel

Ik voel
dat jij verwerpt
dat jij wegduwt
dat jij me afwijst
omdat ik anders dan jij het pad bewandel
Maar mijn diepste vrede
die ik vind in Hem, die in mij is
waarin ik mijn Schuilplaats vind
zal jij nooit kunnen roven
nooit kunnen roven,
door te kijken, te spreken en te veroordelen

Ik loop mijn weg met Hem in Zijn voetspoor
het pad dat Hij voor mij heeft gemaakt
Laat dan mij mijn weg lopen
ook al is dat de jouwe niet
Als jij mijn pad als doodlopend ziet
draai je dan om
In plaats van mij te verscheuren temidden van de arena.
Waarin mijn woorden toch stil vallen tegenover jouw oordelen.

Want put jij niet uit dezelfde bron als ik?
Ben jij niet afhankelijk van dezelfde troost als ik?
Uiteindelijk als jouw pad eindigt,
zoals ook mijn weg ooit eindigen zal,
drink jij dan niet dezelfde beker leeg als ik?
Zijn jouw wortels niet gegrond in dezelfde aarde als de mijne
waardoor ook ik vrucht dragen mag?
Is het dan niet de genade,
de vergeving,
wat ook jouw ziel tot rust brengt?
Dan smeek ik:
Laat ons dan in Godsnaam in vrede naast elkaar leven…

 

 

©wendyvanschaik2017

 

Hopeloos hoopvol naïef

Ik wil dromen van bloemen in haren
van zoenen en rollen in het gras
Van regenbogen en zonnestralen
en dat alles goed was
Van liedjes op gitaar
vrolijk zingend in koor
Van houden van elkaar
in reidans de wereld door

Van eerlijk zullen we alles delen
ik van jou en jij van mij
Van zoveel mogelijk met zijn velen
en oh wat zijn we heden blij
Van gaat het,  doet het zeer
een kusje op je knie
het gaat beter de volgende keer,
wat fijn dat ik je weer zie

Van lekker multicultureel
iedereen mag op het feest
Voor ons allemaal evenveel
maar jij mag het allermeest
van veel kleuren dat maakt ons  prachtig
van wij vinden iedereen ontzettend lief
maar het blijkt steeds weer; ik ben zo allemachtig
Hopeloos, hoopvol naïef….

 

©wendyvanschaik2017

 

Zwijgzame stilte

Stilte, spreek nu in de stilte
Zegt U me dat alles goed komt
Nu dan meer
Nu dan ooit
Meer dan gisteren, dan vandaag

Spreek dan,
Spreek vrede in mijn hart
Sus me, troost me
Omarm me
Met woorden
Zachte woorden
Omhels me
Bemin me

Met stromen van rust
Geef me dan de zachte adem
van een zucht van verlichting
Gun me dan de stille bries
Die de angst verjaagt

Stil.
U blijft stil
Steeds maar weer
Welk uur de tijd ook slaat
Ik nestel me in de zwijgzame aarde
Om te zoeken naar woorden
die U wilt spreken

Spreek dan
Open Uw mond
Zeg het me dan
Verbreek de stilte
Wat kan ik doen om vrede te ontvangen
Zal ik het dan uitschreeuwen
Zal ik dan neerbuigen
hier in het stof

Met mijn handen omhoog geheven
om de woorden uit de hemel te trekken
Mijn hoofd te buigen
Te smeken
Ik smeek
Hier op deze woeste aarde
Waar levens elkaar de adem ontnemen
Waar woorden moorden
Zie dan
Hoor dan
Luister dan
Spreek…

Het zou zo troostend zijn
te horen Uw stem die verzacht
in een wereld die lijdt…

….De Stilte is nog nooit zo zwijgzaam geweest

©wendyvanschaik2017