Thuis


zacht
de dag
die met regendruppels
begint
de kat spint
de hond blaft
koffie pruttelt
prettig
ik rol me op
in jouw schoot
omlijst
door jouw blote lijf
ben ik thuis
wij zijn als
waterlelies van Monet
snel vastgelegd op doek
kwaststreken
in het zonnelicht
jouw hartslag
bekend kleur
vingertoppen kietelen
als wuivend gras in
zomers goud
langs hals
over heuvels
warme lucht
hete huid
ogen vangen
verlangens
snelle adem
verstrengeld
in wolkendekens
die afgeschud van
bezwete lijven
overbodig blijken
jij in
mijn hart
jij in
mijn hart
jij in
mijn hart
klinkt
de cadans
van ons zijn
zacht
de dag
die met regendruppels
begint
de kat spint
de hond blaft
koffie pruttelt
prettig
ik rol me op
in jouw schoot
omlijst
door jouw blote lijf
in jouw armen
ben ik thuis

©️wendyvanschaik

Verlangen

kom kus me de nacht in

bemin me

zoen mijn tranen weg

zeg

lief lief me

adem me

streel de schaamte weg

omarm 

verwarm

heel me

 neem mijn twijfels weg

hou

houd me

hou van me

ga nooit meer weg

©wendyvanschaik2019

Meanderen

ik was weer opgestaan
en weer gevallen
ineens was het helder
ons leven kan zo niet blijven gaan
de wegen blijven hobbelig
onbegaanbaar soms
als woestenij
ik weet
het is ik en jij
en toch hoe het was
is nu voorbij
de wonden zijn te groot
om opnieuw te beginnen
ik kan jouw herstel niet dwingen

het leven heeft gekozen
voor dit pad
een gat, in mijn hart
en een deuk in jouw ziel
ik kniel 
vouw mijn handen
voel me leeg
want toen ik sprak
was het alles dat zweeg

alsof mijn handen het onheil had gegrepen
ik zou het hebben begrepen
als jij de keus had gemaakt om te gaan

maar nu

ik bij jou vandaan
hoor ik de stemmen spreken
die mij de keuze verweten
ze zeggen;

of ik niet ben vergeten
dat echte liefde voor altijd is…

het is verwarrend in mijn hoofd
ik heb jou ja beloofd
mijn gedachten verdwalen in het donker
door mijn falen, ben ik mijn grootste
aanklager, mijn jager
die mijn beslissing keer op keer
weer afschiet
en mijn verdriet
heeft in het oordeel geen plaats

ik ben opgestaan
maar gevallen
bij je weggegaan
mijn adem kon niet meer stromen

in naïeve dromen
begint alles opnieuw
is alles
een lang, gelukkig leven
lijkt alles voor even
weer:

voor de waarheid,
de echtheid,
voor de donkere dagen..
dat ons glas brak
duizend stukken op zeil 
tekenen duizenden vragen

Ik heb gezocht
gezworven
de regels geschonden
het antwoord gevonden;

ik mag grenzen, ik mag leven
ik mag om mezelf geven, 
ademen, kiezen
ik mag van mezelf verliezen
daarin de sterkste zijn
de lijn
mag meanderen
ik mag wandelen
lopen
ik mag hopen
op uitgestrekte velden
vol bloemen
vol bomen,
ik mag vrucht dragen
leren genieten van de dagen
ik mag vragen
om ruimte
ik mag vallen
weer opstaan
gevouwen zijn mijn handen
dat de waarheid mag landen
dat in gebrokenheid
er ook heling bestaat

de mensen blijven wijzen, fluisterend praten
maar ik heb hun oordeel achter me gelaten
gefaald of niet gefaald
ik raak niet meer verdwaald
er is liefde in mijn hart neergedaald
Licht verwarmd mijn huid
heeft uitgewist mijn zelfverwijt
de boom staat weer in bloei
de bloesem komt uit;
van schuldgevoel bevrijd

 

 

©wendyvanschaik2019

 

 

Koffer in de gang

je staart uit het raam

koffiemok in je hand

je lip naar de rand

maar je stopt

terwijl mijn adem stokt

om de angst wat jij zeggen wil

 

veel te vroeg opgestaan

ik rek me uit

je zucht en besluit

om te spreken

jouw woorden als een warme deken;

ons is toch niet voorbij;

 

hier, blijf hier

ga niet weg

blijf hier

we kunnen ons maken

we zijn niet gebroken

alleen vandaag

morgen zijn we beter

 

je zoekt mijn blik

mijn hoofd is gebogen

ik heb gewikt gewogen

getwijfeld aan jou, mij

is er nog een wij

of alleen de leegte

 

ik vraag; wil je?

koffiekan in mijn hand

voelbaar is de afstand

ik zwijg, jij spreekt

omdat ik heus weet

dat het antwoord ja zal zijn

 

hier, blijf hier

ga niet weg

blijf hier

we kunnen ons maken

we zijn niet gebroken

alleen vandaag

morgen zijn we beter

 

koffiestroom in jouw mok

ik knoei, jij lacht

shit, zucht ik zacht

je streelt, rug tegen de wand

hoe zijn we hier beland

vlekken op het wit van de vensterbank

 

de wolken sluiten de hemel

regen op het grint

jij denkt dat liefde wint

maar ons is verloren

je wilt alleen niet horen

dat je een slechte verliezer bent

 

hier, blijf hier

ga niet weg

blijf hier

we kunnen ons maken

we zijn niet gebroken

alleen vandaag

morgen zijn we beter

 

maar morgen is later

nu is vandaag

de tijd vertraagt

koffer in de gang

kus op je wang:

vaarwel lief, ik ga

 

©wendyvanschaik2018

Liefde in de leegte

ik had het vel volgeschreven

maar ik wis het uit

ik wil het allemaal even niet meer weten

dus ik besluit

als een onbeschreven blad

stap voor stap even stil te staan

verwonderen wat het mij brengen zal

waar ik naar toe zal gaan..

ik had van alles bedacht

verzonnen

maar ik ben ermee gestopt

het leven is begonnen

zonder dat ik bedenk wat er komt

ik zou van alles wel willen

maar hoe, ik heb geen idee

met een leeg hoofd, laat ik los

sta ik het toe, neemt de wind me mee

ik had een vel vol met plannen

ik zag dat iedereen dat deed

dus ik ook, ik wil erbij horen,

daardoor is het dat ik steeds vergeet

dat de Liefde zich niet laat verdienen

het is iets wat je gratis krijgt

de Liefde is een vriend dat in de leegte,

in de vreugde, in het stille verdriet

een arm om je heen slaat en zwijgt;

In de stilte voel je dat het je zegt;

wees maar niet bang,

om iets te verliezen

Adem rustig, wees maar echt

je mag hier gewoon zijn,

het is allang goed

ik blijf altijd bij je

ik heb je lief om wie je bent,

niet om wat je doet

 

 

©wendyvanschaik2018

 

Hopeloos hoopvol naïef

Ik wil dromen van bloemen in haren
van zoenen en rollen in het gras
Van regenbogen en zonnestralen
en dat alles goed was
Van liedjes op gitaar
vrolijk zingend in koor
Van houden van elkaar
in reidans de wereld door

Van eerlijk zullen we alles delen
ik van jou en jij van mij
Van zoveel mogelijk met zijn velen
en oh wat zijn we heden blij
Van gaat het,  doet het zeer
een kusje op je knie
het gaat beter de volgende keer,
wat fijn dat ik je weer zie

Van lekker multicultureel
iedereen mag op het feest
Voor ons allemaal evenveel
maar jij mag het allermeest
van veel kleuren dat maakt ons  prachtig
van wij vinden iedereen ontzettend lief
maar het blijkt steeds weer; ik ben zo allemachtig
Hopeloos, hoopvol naïef….

 

©wendyvanschaik2017

 

Uitgestelde hartstocht

Ik zou je zachtjes kunnen kussen
langzaam teder op je huid,
Ik zou je zachtjes kunnen strelen, je beminnen,
je proeven, jouw adem kunnen benemen
en als ik dan besluit..
om jou volledig mijn overgave te geven…
…klinkt er een geluid
Zachtjes dan steeds luider, huilend, haast schreeuwend:
” Til me op, til me op, ik wil er uit!”
Nog rozig van de hartstocht van vijf minuten geleden;
als we dan samen met ons kleine geluk in ons midden bijna slapen gaan
Zeggen we: de volgende keer beter en even, heel even blijven we in die waan.

©wendyvanschaik2017