Meanderen

ik was weer opgestaan
en weer gevallen
ineens was het helder
ons leven kan zo niet blijven gaan
de wegen blijven hobbelig
onbegaanbaar soms
als woestenij
ik weet
het is ik en jij
en toch hoe het was
is nu voorbij
de wonden zijn te groot
om opnieuw te beginnen
ik kan jouw herstel niet dwingen

het leven heeft gekozen
voor dit pad
een gat, in mijn hart
en een deuk in jouw ziel
ik kniel 
vouw mijn handen
voel me leeg
want toen ik sprak
was het alles dat zweeg

alsof mijn handen het onheil had gegrepen
ik zou het hebben begrepen
als jij de keus had gemaakt om te gaan

maar nu

ik bij jou vandaan
hoor ik de stemmen spreken
die mij de keuze verweten
ze zeggen;

of ik niet ben vergeten
dat echte liefde voor altijd is…

het is verwarrend in mijn hoofd
ik heb jou ja beloofd
mijn gedachten verdwalen in het donker
door mijn falen, ben ik mijn grootste
aanklager, mijn jager
die mijn beslissing keer op keer
weer afschiet
en mijn verdriet
heeft in het oordeel geen plaats

ik ben opgestaan
maar gevallen
bij je weggegaan
mijn adem kon niet meer stromen

in naïeve dromen
begint alles opnieuw
is alles
een lang, gelukkig leven
lijkt alles voor even
weer:

voor de waarheid,
de echtheid,
voor de donkere dagen..
dat ons glas brak
duizend stukken op zeil 
tekenen duizenden vragen

Ik heb gezocht
gezworven
de regels geschonden
het antwoord gevonden;

ik mag grenzen, ik mag leven
ik mag om mezelf geven, 
ademen, kiezen
ik mag van mezelf verliezen
daarin de sterkste zijn
de lijn
mag meanderen
ik mag wandelen
lopen
ik mag hopen
op uitgestrekte velden
vol bloemen
vol bomen,
ik mag vrucht dragen
leren genieten van de dagen
ik mag vragen
om ruimte
ik mag vallen
weer opstaan
gevouwen zijn mijn handen
dat de waarheid mag landen
dat in gebrokenheid
er ook heling bestaat

de mensen blijven wijzen, fluisterend praten
maar ik heb hun oordeel achter me gelaten
gefaald of niet gefaald
ik raak niet meer verdwaald
er is liefde in mijn hart neergedaald
Licht verwarmd mijn huid
heeft uitgewist mijn zelfverwijt
de boom staat weer in bloei
de bloesem komt uit;
van schuldgevoel bevrijd

 

 

©wendyvanschaik2019

 

 

ADEM

in de stilte van mijn kamer
hoor ik niets anders dan mijn
adem
in 
uit

het versnelt 
het hart kloppend in mijn keel
wanneer ik te veel
denk aan:
de laatste 
zucht
van de lucht 
die ik inhaleer
of dat er dan
niets is
of
zomaar iets is
iets onbeschrijfelijk donkers
dat in mijn hart zal vallen 
dat ik ineens wegren
dat ik dan niet meer weet 
zelfs vergeet 
dat ik ook van waarde ben,

dat ik dan jou zie staan
het is met afkeur 
met grimmigheid kijk jij mij aan
mijn adem stokt
mijn stem verstilt;
de twijfel slaat in
ben ik gewild ?
op de grond waar ik sta
mag ik nemen van de lucht
waar ik ga
ik verstik mezelf met jouw oordeel
ben ik te weinig,
ben ik genoeg, 
ben ik te veel? 
de tijd tikt de uren van de klok
mijn hart raast
terwijl ik in alle haast,
mijn rust probeer te bewaren

als een corset trek jij
mijn grenzen aan
ik stik
binnen kaders 
ben ik zonder levenslucht
geen zucht
wind die daar waait
het is de ruimte die adem 
geeft
ik knip het lint
de waarheid verslint
jouw leugens

in de stilte van mijn kamer
hoor ik niets anders dan mijn
adem
in 
uit
krachtig 
levensadem in mijn neus
mijn longen vullen zich met lucht
mijn hart wordt licht
en ik verzucht:
zolang mijn adem stroomt 
heeft mijn leven zin

©️Wendyvanschaik2019

Zinvol leven

maandag,

de  wekker,

snooze,

de wekker

is weer gegaan,

gaap, opstaan

koffie, thee, bakje muesli mee

op het balkon, de ochtendzon

straalt ,

zoekend naar het nieuws in de krant

in gedachten verdwaald

jas aan, frisse neus, stap over de drempel

en warempel, onderweg

in angstvallige capriolen terecht gekomen,

door verzonken in wilde dromen

struikelend over stoeptegels,

binnen de regels, stipt op tijd,

de file vermijd

werk, wandel,  winkel.

knikje hier, ik zwaai daar

werkdag klaar

sleutels,

open die deur, lekkere geur

van avondeten, warm huis

voeten op de bank

even niets….ik dank

voor de dag..

en dan ineens

maandagmijmering ,

ik begin te schrijven over dat gevoel

twijfel over :

heb ik zin gegeven

is het zinvol geweest de dag

ik bedoel:

vandaag

Ik word wakker, sta, bid, eet, val, struikel, lach tranen met tuiten, loop fluitend buiten, wring me in allerlei bochten, mijn angsten bevochten,  ik luister, fluister vriendelijkheid, geen mens vermijd, liefde rondgestrooid, wat aangeklooid, onbevangen liefde ontvangen, gejankt, gemopperd, geschreeuwd, gezwegen, intens geliefd van geluk gezweefd de dag beleefd…

ik stop met schrijven,

denk en lees de woorden geschreven

hardop verwonderd:

ik heb een zin vol leven!

©wendyvanschaik2019

Zo de Heere wil

Dus mijn opa sprak   
” Zo de Heere wil, zo de Heere wil,
zo Hij wil zal het leven gaan” 
En ik zie mezelf daar nog staan
met  blote voeten in het gras.
En ik weet dat ik dacht,
maar wat wil Hij dan
Jaren later met mijn ogen omhoog gericht,
starend naar de wolken,
Hoor ik nog steeds:
Zo de Heere wil.
Maar op mijn vraag:
Wat dan?
Blijft het stil

Genoeg gewacht dacht ik dan,
Ik vertrek.
Ik weet dat ik het zelf kan,
zonder te weten waar naartoe.
Ik sla verschillende paden in,
struikelend, vallen ,weer opstaan,
door opnieuw doorgaan
soms even niet;
Een kruispunt ik sta,  stil..
Zeg het me dan,
schreeuw ik
Zo de Heere wil? Zo de Heere wil.

Is er een bestemming, een lot
een vast patroon door  Hem bepaald.
Zegt u het me dan God
daar in de hemelhoog,
pak me op zet me neer,
op de juiste plek deze keer.
Want de tocht naar zoeken van de zin,
het brengt wanhoop , het lijkt eindeloos,
ik start telkens aan het begin.
Wat is het dat U wil?
Ik gil.
Het blijft stil
stil
stil..

Dus mijn opa sprak   
“Zo de Heere wil, zo de Heere wil,
zo Hij wil zal het leven gaan”
Opnieuw zie ik mezelf daar staan.
Blote voeten in het gras,
ik herinner me dat hij nog niet uitgesproken was;
“Gods wegen zijn ondoorgrondelijk,
zijn stem moeilijk te verstaan,
in de vrijheid ons gegeven,
in de haast van dit leven
komt het op de stilte aan.” 

En ik weet dat ik dacht,
maar wat wil Hij dan 
hoe kom ik tot mijn recht
Ik speel geen spelletje,
God ik meen het echt,
Nu,  met mijn ogen omhoog gericht
Starend naar de wolken
Hoop ik op een teken
iets van een schitterend mooi licht
gedonder  uit de hemel , 
Een teken van God, dat is wat ik wil
Dus ik blijf
stil,
stil
stil..

 

©wendyvanschaik2019

Zonnetroost


dag zon met mooie glansrijke

stralen door de bomen

en het herfstblad

zojuist was ik in tranen

maar ik vergat

dat als er niemand is

jouw warmte mij ook troost kan bieden

ik nestel me in jouw aanwezigheid

verberg me in zonneschijn

met jouw tinteling op mijn huid

doet het leven soms wat minder pijn

 

dag mooie zon, je gaat weer onder

kom je snel weer terug

want ik kan niet zonder

jouw warme zijn.

 

©wendyvanschaik2017

In haar eentje

Ze deed wat ze kon en dat wat ze deed, deed ze graag
Zo wist een ieder haar te vinden, voor de vraag van vandaag
Wil je even dit en dan weer even dat,
steeds hoger en hoger ging die lat
Zolang ze maar deed wat men haar vroeg
Zolang ze de prestatie maar naar verwachting droeg,
Zei iedereen van: “hallo en gaat het goed,
wat fijn dat je dit voor me doet
wat een talent, wat een creativiteit
we kunnen je goed gebruiken, dat is een feit”
Toen ze besloot het doen aan de wilgen te hangen
en niemand meer van haar talent kon ontvangen
Toen ze niet meer deed , maar besloot gewoon te zijn
Werd haar wereld ineens heel klein:
“Je doen is belangrijker dan je bestaan” schreef ze op papier
Ik geloof, zei ze, dat ik vanaf nu mijn leven maar in mijn eentje vier.

©wendyvanschaik2017