Meanderen

ik was weer opgestaan
en weer gevallen
ineens was het helder
ons leven kan zo niet blijven gaan
de wegen blijven hobbelig
onbegaanbaar soms
als woestenij
ik weet
het is ik en jij
en toch hoe het was
is nu voorbij
de wonden zijn te groot
om opnieuw te beginnen
ik kan jouw herstel niet dwingen

het leven heeft gekozen
voor dit pad
een gat, in mijn hart
en een deuk in jouw ziel
ik kniel 
vouw mijn handen
voel me leeg
want toen ik sprak
was het alles dat zweeg

alsof mijn handen het onheil had gegrepen
ik zou het hebben begrepen
als jij de keus had gemaakt om te gaan

maar nu

ik bij jou vandaan
hoor ik de stemmen spreken
die mij de keuze verweten
ze zeggen;

of ik niet ben vergeten
dat echte liefde voor altijd is…

het is verwarrend in mijn hoofd
ik heb jou ja beloofd
mijn gedachten verdwalen in het donker
door mijn falen, ben ik mijn grootste
aanklager, mijn jager
die mijn beslissing keer op keer
weer afschiet
en mijn verdriet
heeft in het oordeel geen plaats

ik ben opgestaan
maar gevallen
bij je weggegaan
mijn adem kon niet meer stromen

in naïeve dromen
begint alles opnieuw
is alles
een lang, gelukkig leven
lijkt alles voor even
weer:

voor de waarheid,
de echtheid,
voor de donkere dagen..
dat ons glas brak
duizend stukken op zeil 
tekenen duizenden vragen

Ik heb gezocht
gezworven
de regels geschonden
het antwoord gevonden;

ik mag grenzen, ik mag leven
ik mag om mezelf geven, 
ademen, kiezen
ik mag van mezelf verliezen
daarin de sterkste zijn
de lijn
mag meanderen
ik mag wandelen
lopen
ik mag hopen
op uitgestrekte velden
vol bloemen
vol bomen,
ik mag vrucht dragen
leren genieten van de dagen
ik mag vragen
om ruimte
ik mag vallen
weer opstaan
gevouwen zijn mijn handen
dat de waarheid mag landen
dat in gebrokenheid
er ook heling bestaat

de mensen blijven wijzen, fluisterend praten
maar ik heb hun oordeel achter me gelaten
gefaald of niet gefaald
ik raak niet meer verdwaald
er is liefde in mijn hart neergedaald
Licht verwarmd mijn huid
heeft uitgewist mijn zelfverwijt
de boom staat weer in bloei
de bloesem komt uit;
van schuldgevoel bevrijd

 

 

©wendyvanschaik2019

 

 

Jaloers

ik zag de zijne
om jaloers op te worden
ze waren mooier dan de mijne
zo mooi zo apart
ik heb nog nooit zulke mooie gehad;
zoals met biezen rand
of van prachtig wit kant
gestippeld, gestreept een kek patroon
niets van dat, die van mij zijn zo doodgewoon
van die blauwe
van dat kouwe
die ouwe
die niemand wou
die bleef liggen in de  koopjesmand
nee had ik zoals de zijne:
dan kon ik zeggen,
niemand heeft zulke mooie als de mijne;
prachtige gordijnen..

©wendyvanschaik2019

ADEM

in de stilte van mijn kamer
hoor ik niets anders dan mijn
adem
in 
uit

het versnelt 
het hart kloppend in mijn keel
wanneer ik te veel
denk aan:
de laatste 
zucht
van de lucht 
die ik inhaleer
of dat er dan
niets is
of
zomaar iets is
iets onbeschrijfelijk donkers
dat in mijn hart zal vallen 
dat ik ineens wegren
dat ik dan niet meer weet 
zelfs vergeet 
dat ik ook van waarde ben,

dat ik dan jou zie staan
het is met afkeur 
met grimmigheid kijk jij mij aan
mijn adem stokt
mijn stem verstilt;
de twijfel slaat in
ben ik gewild ?
op de grond waar ik sta
mag ik nemen van de lucht
waar ik ga
ik verstik mezelf met jouw oordeel
ben ik te weinig,
ben ik genoeg, 
ben ik te veel? 
de tijd tikt de uren van de klok
mijn hart raast
terwijl ik in alle haast,
mijn rust probeer te bewaren

als een corset trek jij
mijn grenzen aan
ik stik
binnen kaders 
ben ik zonder levenslucht
geen zucht
wind die daar waait
het is de ruimte die adem 
geeft
ik knip het lint
de waarheid verslint
jouw leugens

in de stilte van mijn kamer
hoor ik niets anders dan mijn
adem
in 
uit
krachtig 
levensadem in mijn neus
mijn longen vullen zich met lucht
mijn hart wordt licht
en ik verzucht:
zolang mijn adem stroomt 
heeft mijn leven zin

©️Wendyvanschaik2019

Verlatingsangst

 

blijf
ga niet weg
ik bind je hart
met woorden vast
op papier
zodat je hier
in mijn nabijheid blijft

blijf
zonder jou
wordt mijn veiligheid beroofd
verdwaald mijn hoofd
in angstige gedachten
als je beloofd
dat je niet gaat
mijn angst niet verlaat
laat ik het touw even vieren

blijf
je moet blijven
sta niet op
wacht,  stop
niet gaan, nee
nee niet gaan, blijf
ik gooi mijn lijf
voor jouw voeten

blijf
of anders
ik trek het touw aan
zodat je niet kunt gaan
handen trillen, opengereten wonden
nu ik eindelijk de liefde heb gevonden
wil ik je niet kwijt

blijf
je blijft
bij het raam zie ik je staan
ik heb de deur op slot gedaan
de sleutel in mijn maag
nu is het niet meer de vraag
of jij mij
verlaten zal
in de val
mijn angst heeft jou gevangen

 

 

 

 

©wendyvanschaik2019

 

 

Zo de Heere wil

Dus mijn opa sprak   
” Zo de Heere wil, zo de Heere wil,
zo Hij wil zal het leven gaan” 
En ik zie mezelf daar nog staan
met  blote voeten in het gras.
En ik weet dat ik dacht,
maar wat wil Hij dan
Jaren later met mijn ogen omhoog gericht,
starend naar de wolken,
Hoor ik nog steeds:
Zo de Heere wil.
Maar op mijn vraag:
Wat dan?
Blijft het stil

Genoeg gewacht dacht ik dan,
Ik vertrek.
Ik weet dat ik het zelf kan,
zonder te weten waar naartoe.
Ik sla verschillende paden in,
struikelend, vallen ,weer opstaan,
door opnieuw doorgaan
soms even niet;
Een kruispunt ik sta,  stil..
Zeg het me dan,
schreeuw ik
Zo de Heere wil? Zo de Heere wil.

Is er een bestemming, een lot
een vast patroon door  Hem bepaald.
Zegt u het me dan God
daar in de hemelhoog,
pak me op zet me neer,
op de juiste plek deze keer.
Want de tocht naar zoeken van de zin,
het brengt wanhoop , het lijkt eindeloos,
ik start telkens aan het begin.
Wat is het dat U wil?
Ik gil.
Het blijft stil
stil
stil..

Dus mijn opa sprak   
“Zo de Heere wil, zo de Heere wil,
zo Hij wil zal het leven gaan”
Opnieuw zie ik mezelf daar staan.
Blote voeten in het gras,
ik herinner me dat hij nog niet uitgesproken was;
“Gods wegen zijn ondoorgrondelijk,
zijn stem moeilijk te verstaan,
in de vrijheid ons gegeven,
in de haast van dit leven
komt het op de stilte aan.” 

En ik weet dat ik dacht,
maar wat wil Hij dan 
hoe kom ik tot mijn recht
Ik speel geen spelletje,
God ik meen het echt,
Nu,  met mijn ogen omhoog gericht
Starend naar de wolken
Hoop ik op een teken
iets van een schitterend mooi licht
gedonder  uit de hemel , 
Een teken van God, dat is wat ik wil
Dus ik blijf
stil,
stil
stil..

 

©wendyvanschaik2019

Vrij!




Ze komt neer op beide voeten

klopt het stof van haar jas

ze wil haar lot ontmoeten

tinteling door het gras

glinstering op haar sproeten

van de zon die hevig schijnt

ritme in haar beide benen

rennend

vliegensvlug

voordat de horizon verdwijnt

ze gaat nu

vrij

vastberaden

meer dan ooit

ze heeft voorgoed de gene

van haar lichaam afgegooid

ze draagt de kroon als duizenschoon

volop in bloei waait wind door haar 

innerlijke vrede speelt de boventoon

laat duizend prikkende woorden

laat rusteloze jaloezie

laat angst, laat duister

ze  gaat en ze fluistert;

in mijn hart zal ik dragen

zal ik verstoppen

zodat de nacht het niet vindt

zal ik zeggen, zal ik omhelzen

het kleine kind

dan zal ik haar de zachte woorden doen toekomen;

laat los het vechten

laat los gebalde vuisten

ik wieg je zachtjes heen en weer

en zal zeggen keer op keer

Het was niet jouw fout

 ©wendyvanschaik2018

De wind, de klok en het meisje

Van vrijdag tot zondag mocht ik in een klooster verblijven. Daar ontdekte ik wat ik was vergeten. Het lezen van dit verhaal bracht mij weer dichter bij de stilte..

De Zinzoeker

Het meisje waaide zoals altijd met alle winden mee.
Lopend op de wijzers van de klok die langzaam tikkend hun ronde deden. Hoewel niets haar kwam aanwaaien was de wind altijd haar vriend geweest.
In moeilijke tijden was hij het die haar een duwtje in de rug gaf.
Toch was er een tijd dat er niets was. Het was windstil.

Het meisje werd wakker op dezelfde tijd als de dagen daarvoor.
Ze wist niet wat de dag haar ging brengen maar daar maakte ze zich ook nooit druk over. Het leven komt zoals het komt en het gaat wanneer het wil.
Het meisje stond op en liep naar de badkamer om zich te wassen. Ze kamde haar haar, poetste haar tanden en trok haar kleren aan.
Ze bekeek zich in de spiegel, alhoewel ze liever haar spiegelbeeld ontweek. Ze vond het moeilijk om haar spiegelbeeld aan te kijken. Haar spiegelbeeld was…

View original post 603 woorden meer

In het hier

regen op mijn warme huid
blote voeten,  sporen in het zand
geluk was nog nooit zo van ons geweest
zoute zee van jou op mijn lippen
vingers in jouw haar naar  jouw rug
ik wist,  ik wil niet meer terug
naar gisteren,
maar blijven in het hier
in het nu
de tijd is van ons;
in de wind en in de luwte
in het donker en het licht
in de regen en in de zon
ik wil altijd hier blijven
in het moment dat onze liefde begon

 

©wendyvanschaik2018

 

Even ik alleen

bah
ga weg
ga uit de weg
rot op
is wat ik je zeg
hou op met praten
ja, nee, geen gemaar
ik wil niet jou
even geen elkaar
laat me los
toe nou, zeur niet zo
nee, niet mijn hand
nee, niet nu
ga aan de kant

toe, ik wil alleen
alleen met mij
niet met ons
laat me even vrij
ruimte
geef me adem
laat me even gaan
nu even geen liefde
misschien straks
straks is het weer aan
dan gaan we weer lief doen
liefkozend praten
van je blablabla en waar zullen we heen

maar nee, niet nu,  nee!
nu even geen jou
maar even ik
ik alleen.

©wendyvanschaik2018

writersblock

er spelen woorden in mijn hoofd
ik zet ze op papier
wis ze weer uit
backspace
opnieuw

er rennen woorden door mijn brein
ik typ,
zo snel ik kan
ik lees lege woorden
weg de zinnen

ik had mijn zinnen gezet op
woorden met inhoud
die spelen in mijn hoofd
verstoppertje
en ik kan ze niet vinden
ze hebben buut vrij gepleit

shit
ik ben af

©wendyvanschaik2017