De wind, de klok en het meisje

Van vrijdag tot zondag mocht ik in een klooster verblijven. Daar ontdekte ik wat ik was vergeten. Het lezen van dit verhaal bracht mij weer dichter bij de stilte..

De Zinzoeker

Het meisje waaide zoals altijd met alle winden mee.
Lopend op de wijzers van de klok die langzaam tikkend hun ronde deden. Hoewel niets haar kwam aanwaaien was de wind altijd haar vriend geweest.
In moeilijke tijden was hij het die haar een duwtje in de rug gaf.
Toch was er een tijd dat er niets was. Het was windstil.

Het meisje werd wakker op dezelfde tijd als de dagen daarvoor.
Ze wist niet wat de dag haar ging brengen maar daar maakte ze zich ook nooit druk over. Het leven komt zoals het komt en het gaat wanneer het wil.
Het meisje stond op en liep naar de badkamer om zich te wassen. Ze kamde haar haar, poetste haar tanden en trok haar kleren aan.
Ze bekeek zich in de spiegel, alhoewel ze liever haar spiegelbeeld ontweek. Ze vond het moeilijk om haar spiegelbeeld aan te kijken. Haar spiegelbeeld was…

View original post 603 woorden meer

In het hier

regen op mijn warme huid
blote voeten,  sporen in het zand
geluk was nog nooit zo van ons geweest
zoute zee van jou op mijn lippen
vingers in jouw haar naar  jouw rug
ik wist,  ik wil niet meer terug
naar gisteren,
maar blijven in het hier
in het nu
de tijd is van ons;
in de wind en in de luwte
in het donker en het licht
in de regen en in de zon
ik wil altijd hier blijven
in het moment dat onze liefde begon

 

©wendyvanschaik2018

 

Even ik alleen

bah
ga weg
ga uit de weg
rot op
is wat ik je zeg
hou op met praten
ja, nee, geen gemaar
ik wil niet jou
even geen elkaar
laat me los
toe nou, zeur niet zo
nee, niet mijn hand
nee, niet nu
ga aan de kant

toe, ik wil alleen
alleen met mij
niet met ons
laat me even vrij
ruimte
geef me adem
laat me even gaan
nu even geen liefde
misschien straks
straks is het weer aan
dan gaan we weer lief doen
liefkozend praten
van je blablabla en waar zullen we heen

maar nee, niet nu,  nee!
nu even geen jou
maar even ik
ik alleen.

©wendyvanschaik2018

writersblock

er spelen woorden in mijn hoofd
ik zet ze op papier
wis ze weer uit
backspace
opnieuw

er rennen woorden door mijn brein
ik typ,
zo snel ik kan
ik lees lege woorden
weg de zinnen

ik had mijn zinnen gezet op
woorden met inhoud
die spelen in mijn hoofd
verstoppertje
en ik kan ze niet vinden
ze hebben buut vrij gepleit

shit
ik ben af

©wendyvanschaik2017

Kleine held.

Soms is het zo donker
ook al is het licht aan
dan voel ik me somber
zie ik niet waar ik kan gaan

de stenen lijken van modder
en ik glijd steeds weer uit
het kost me moeite overeind te blijven
ik ben stil, maar van binnen roep ik luid

de lach is makkelijk te maken
alles lijkt weer goed
de woorden in mijn hoofd weten me te raken
zeggen dat ik het niet kan,
dat ik niet weet hoe het moet

Soms voelt het donker te fijn
Dan begin ik te wennen
Denk ik dat dat alles beter maakt
Ben ik te vermoeid om te rennen

Dan ineens begint er iets te schijnen
Ik zie jouw lach en jouw kleine hand
Jij pakt me stevig vast
voorkomt dat ik val van de rand

Je omhelst me met duizend knuffels
En zegt de allerliefste ben jij,
ik wil altijd bij je blijven,
Mama, blijf jij dan bij mij

Dan voel ik de hoop weer stromen
Mijn mooie, kleine geluk
jij verjaagt uit mijn hoofd het donker
Mijn hart is heel, niet meer stuk

Ik zou willen dat ik sterker was
dan dat ik nu voor jou kan zijn
Maar weet dat ik altijd zal blijven vechten
Het donker krijgt mij niet klein

Ik heb het je vast wel eens gezegd
Heb ik het je weleens verteld?
Jij bent zo bijzonder
Jij bent mijn kleine held

Voor jou wil ik in het licht blijven
Om samen te vieren het leven en de lach
Jij maakt de dag zoveel mooier
Ik ben zo dankbaar dat ik jou in mijn leven mag

©wendyvanschaik2017