Over ongeduld

•••••••••••••••••••••••••••

over haastige spoed
en dat soort dingen
als een tikkende tijdbom
met het mes op de keel
niet kunnen wachten

alsof de winter
de tijd
van de herfst niet nodig heeft
om de reis te maken

trappelende voeten
als een klein kind
op de vloer liggen
jammeren

had de tijd
de ruimte gekregen
hadden de dagen niet
zo lamlendig lang
geleken
dan was er op de rem getrapt
was het niet uit handen gevallen

ongeduld gooit haar eigen
glazen in

•••••••••••••••••••

©️wendy

Over haast

Het was goed.
De haast in haar lijf bedaarde.

Het kwam zo.
Ze bleef staan en keek de wereld in;
Lopende mensen, zwoegend, rennend, hijgend van plaats naar plaats.
De snelle ademhaling die ze zag was voor haar geen vreemde.
‘Waar lopen al deze mensen toch naar toe?’, dacht ze.

Ze keerde zich naar binnen, legde haar hand op haar buik.
In en uit.
Langzaam.
Adem in en uit.
Deze ademstroom voelde tegennatuurlijk.
Het was de druk van het moeten dat haar een hele lange tijd voortduwde.
Zo was ze ontstaan.
Altijd op scherp
Altijd op weg.
Altijd beter.
Altijd moeten.
Altijd alles willen hebben.
Altijd eerder dan de ander, altijd meer, altijd grijpen, graaien, groter, gretiger.
Tot nu.


Er was iets wat de haast tot kalmte maande.
Ze wilde dat gevoel grijpen, maar het liet zich niet vangen.

‘Wat is het dat mijn rennen doet stilstaan?’, vroeg ze zich af.
Ze ging zitten en staarde naar de mensen buiten haar.
Door de flitsen van het rennende heen en weer zag ze iemand zitten.
Zijn ogen ontmoette die van haar, de rust raakte haar ziel.
Zonder te spreken wist ze dat hij zei:
‘Kom tot rust en leef!’

Op dat moment begon de rust te stromen
Ze verwonderde zich over de vrede die het haar gaf.
Zo zat ze een hele tijd.
Totdat ze dacht:
Ik denk dat ik de haast naast me neerleg en me in deze stilte berust.
Dat deed ze.

En ze wist dat het goed was.

©Wendy

WOL

•••••••••••••••••••••••••
als wol mijn gedachten
draden maken ingewikkelde knopen
in mijn maag
als de avond valt

valt dan de dag om?


sluimer zacht
wacht op mij
als ik vergeet de dag te ontknopen
ik ontrafel het leven nog steeds
geen weet
van hoe het patroon te bewandelen
de randen
van mijn gedachten
zijn van de naald gevallen
en ik vrees
dat ik mezelf verlies
in bolletjes wol
•••••••••••••••••••••••••


©️wendy

Ontsnappen

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
wat dat toch is
met dat hoofd van mij
die zinnen
over beminnen
en zaken
die je zelfs het papier
niet durft toe te vertrouwen

gedachten
over in een hokje zitten
in een vakje tussen lijnen
die uitgewist willen worden
gum al in mijn hand
maar de norm
schreeuwt te hard
moord en brand
in mijn hoofd

wat is dat toch
dat verlangen
naar ontworstelen
uit de greep
die me zo beklemt
ik zou woorden over mijn lippen
willen laten komen
maar mijn mond zit op slot

zal ik verspillen het vertrouwen
het verlangen zien als goede wijn
dat verdient geproefd te worden
rood, warm
vol en zoet
als een nacht doorhalen
de kater voor lief nemen
alles buiten zinnen zetten


ontsnappen is nog nooit zo verleidelijk geweest

•••••••••••••••

©️Wendy

REN


oude gympies op het asfalt
mijn blik is ver vooruit
de horizon mijn eindpunt
mijn hart klopt luid

ik wil vrij zijn
licht lucht adem
laat me los
in niemandsland
schud de ballast van mijn schouders
ik hoef niemands hand

in de mijne

laat me los
laat me adem
laat me aarde
zee en vuur

laat me ritme
laat me zweven
laat me rennen
voor zolang het duurt

en als ik klaar ben
met rennen
jou bij de finishlijn
zie staan

dan ben ik misschien
klaar om te leunen
dan misschien kan ik
de liefde aan

voor nu is
alleen genoeg
bouw ik een muur
om gevoel
ren ik de longen uit mijn lijf
oude gympies op het asfalt
de horizon mijn doel

©️wendy

Over jou

ik vier jouw leven
neem 4 bier, wat bitterballen
de beste whiskey van het huis
ik zing jouw lied
de longen uit mijn lijf
scheld en vloek, jank en tier
was jij maar hier,
was jij maar hier
ik pak je foto
loop naar het bed, staar uit het raam
dan naar de kast, je jas
hangt al een jaar stoffig te wezen
ik ruik jouw kussen
adem diep jouw geur
scheld en vloek, jank en tier
was jij maar hier,
was jij maar hier
ik brand een kaars
na een lucifer of vier, brand mijn vingers
jouw ring in een schaaltje
je sloffen naast de kast
denkend aan hoe het was
lach ik, jank en tier
in mijn hoofd
in mijn hart
in alles schat ben jij nog hier

©️wendy

VIER

klaar met de tranen
pak een fles wijn om te vieren
te vieren het leven
vier het leven
ik heb te lang te veel wind gevangen
te hard gezwoegd
je bemoederd
te lang de broek aan gehad
ik trek het uit
uit huis
vlieg en vrij
laat me leven zwieren
laat me onder de sterren
op gras slapen
laat me jazz en mijn heupen draaien
laat me los
vier het leven
laat mijn hart ontdooien- vurig branden
laat me vallen en struikelen
geen verantwoordelijkheid hoeven dragen
laat me domme foute mogen maken
laat me gaan
ik schud het juk van me af
alle twijfels en vragen
alle donkere dagen dat jij er wel was maar niet was
laat me zuchten verzuchten
duiken in diep donker zeewater
en mijn kleren op het strand
laat me hand in hand
love and peace no war met mezelf
laat mijn adem stromen
laat me gaan
laat me dromen
Ik vier het leven
vier het leven

al is het maar voor even
omdat jij de wekker hebt gezet

•••••••••••••••••••••••••••••••

©️wendy

Thuis

de wolken varen voorbij
en jij neemt mij
mee naar plekken waar
zoenen zoeter zijn
dan ik ooit heb geproefd
je woorden strelen zacht
mijn gebrokenheid
de tijd lijkt even stil
te staan
je pakt mijn woede tussen je handen
kijkt ernaar
en daar temidden
van het glas dat ik uit handen heb laten vallen
omarm jij mij
sust mijn razernij
rust zo dichtbij
laat me in jouw armen wonen


©️wendyvanschaik

Chaos

wat moet ik met dat hoofd van me

dat dan weer dit

en dan dat

en zoveel dingen meer

mijn hoofd is een letterdoos

dat uit handen is gevallen

het alfabet op de grond

maar er zijn geen woorden te maken

dan nog dat gevoel

mijn buik vol van woeste golven

draaikolken

dan nog dat hart

dat niet weet van rechts of links

dat de weg niet weet naar het hoofd

in de war 

onthutst 

omdat jij niet deed wat je had beloofd

©️wvs

Dag lief

ze streelt over je wang
je ademt langzaam
de pauzes worden langer
je huid grijs en grauw
ze houdt van jou
laat me niet hier
neem me mee dan
fluistert ze zacht

de stilte
is het grijs in haar haar
dat verzucht de tijd van lijden
maandenlang lief
maandenlang lief
had ik je in mijn huis
in mijn hart
zucht ze zacht

ze aait door je haar
zal je het weten
dat ze zit aan je bed
te wenen
ik laat je los lief
onze tijd stopt
je boot gaat varen
haar woorden zwijgen

de monitor piept
witte pakken rond het bed
zij is het licht in de hoek
van de kamer
jij zweeft weg in
ze weet niet waar

in mijn hart lief
zegt ze sussend
jij blijft daar
het is goed
ga maar, ga maar

vaar wel lief

©wendyvanschaik