Geworteld in vrede

Ik zag haar
Ik heb haar gezien
Waargenomen
Zonder franje
Zonder kitsch
Was ze daar
Ze stond met haar voeten op de aarde

De aarde hield haar overeind
Haar armen langs haar lijf
Haar schouders licht gebogen
De adem: langzaam in en uit
Ze was daar
Ze stond met haar voeten op de aarde
Haar ogen geopend

De rimpels, de huid
Je zag al het leven dat ze eens had geleefd
In volle aanwezigheid
Zonder schone schijn
Was ze daar
Ze stond met haar voeten op de aarde

Die plek was van haar
Zij had die plek ingenomen
Ze mocht daar staan
De strijd had ze gestreden
Met zichzelf had ze gevochten
Het had haar veel gekost
Om te zijn, daar,
met haar voeten op de aarde

1655927_246161925561921_1531504458_nZe zou daar blijven staan
Al waaide woeste winden
Ze wortelde zichzelf stevig in de grond
De wind kon niets van haar afnemen;
Er was niets wat haar bedekte
Al wat haar verborgen hield;
De maskers, de sociale wenselijkheid, de goede orde,
Het oordeel, de onzekerheid,
de vernedering
Al dat had ze van zich afgeworpen

Geworteld in de vruchtbare aarde
Had ze zich bekleed met onvoorwaardelijke Liefde
Met trouw aan zichzelf
Gevoed door Levend water,
Stromend uit een eeuwige Bron
Stond ze daar
Wetend dat deze Bron nooit zou opdrogen

Ik heb haar gezien
Waargenomen
Zonder franje
Zonder kitsch
Heeft ze haar plek ingenomen
Geworteld in vruchtbare aarde
Gevoed door de Bron
Haarzelf omarmd in vrede
Eindelijk, eindelijk had zij zichzelf lief…

©Wendyvanschaik-april2016

 

Nieuwe adem

Zwaar, vermoeid, uitgeblust
De weg, de keien, drukkend in voeten
die lopen, die dwalen,
de adem vergeet adem te halen
Hangend, hijgend, zuchtend in ledige leegheid
Zwijgend, zwoegend, zoekend naar rust
Lusteloos richt mijn hoofd zich op, mijn oog starend
Ik zie

Ik adem in, adem uit
Nieuwe levensstroom
Stilte stroomt, streelt, vult mijn ziel
Zijn arm omarmd de leegte
Vult mijn ziel met Licht,
lichter, feller dan zon
Ik ben omarmd
door Vrede
Rustend in de stilte
Kom ik thuis

©Wendyvanschaik2014

De dag en de tijd

De dag dat de tijd nog niet voorbij was
Ik jou in mijn verborgene hield
De dag dat jij verbonden was aan mij
Mijn hart klopte hoorbaar dicht bij jou
De dag dat de tijd nog niet voorbij was
Jij in het felle licht zichtbaar werd voor mij en hem,
hij hield je vast in zijn grote hand
Liefde was nog nooit zo voelbaar geweest

De dag dat de tijd nog niet voorbij was
Kleine snikjes, grote tranen, lachjes in het verschiet
Wij omarmden ons grote kleine geluk
Lief, lief mooiste, het allermooiste geschenk

De dag dat de tijd nog niet voorbij was
Kruipen, lopen, vallen en opstaan
Gaan, gaan! Haren in de wind, de wil is sterk
Groot, groter, je groeit, maar nog steeds intens door ons bemind.yinn

De dag dat de tijd nog niet voorbij was
Laat de wijzer nooit verder verschuiven,
Blijf, blijf voor altijd dichtbij, dat de tijd verloren zal gaan
Dat ik je kan verbergen, voor altijd klein kan houden,
Voor altijd zal ik je liefhebben, koesteren,
Ik leer je bewonderen, ontdekken, avonturieren, leven
Leef mijn mooiste, dierbaarste, kleinste, grootste, wijste,
slimste, oudste, middelste, jongste kind..

©Wendyvanschaik2014

Geborgen

Mijn oor hoort jouw adem,
Mijn adem ademt mee
Zachtjes jouw hand in mijn hand, en gedwee
aai ik jouw hoofd
Jouw neus, een kusje, heel teder en klein
Mijn hart klopt in jouw maat, simpel samen te zijn
Voor even, heel even, heel eventjes lang
Mijn oor hoort jouw adem..
Zo ben ik nooit bang
Met mijn hoofd op de jouwe, zo heel dichtbij
Ademen we vrede op aarde
Is de wereld eventjes ik en jij

©wendyvanschaik2015

Stille vrede

Angst smelt als sneeuw voor de zon
Schaamte neemt haar sluier af
Onrust legt haar hoofd te ruste
Jaloezie dankt uit tevredenheid

De tong zwijgt, het hart juicht
De ziel vindt verkoeling bij levend water
De chaos kalmeert door stille woorden

Boosheid verzacht en legt haar wapens neer
De verdediging staat met open handen
Bitterheid wordt gezoet door stromen van liefde
Haat ontdooit door genade alleen

En wanneer er in de stilte er alleen ruimte is, de tijd even niet meer lijkt te tikken, leef ik even in de eeuwigheid.

©Wendy van Schaik 2014

Lievelingen

Mijn lief, lief ik het allerliefst van allemaal
Mijn lief, mijn lievelingen, mijn hartendieven,
Mijn allermooiste, het dierbaarste, het grootste
Mijn roze, mijn blauw, mijn hoog, mijn laag
Mijn lach, mijn traan, mijn hart in jou
Ik heb je, ik geef je, ik houd je in mijn diepste
In mijn ziel, in mijn zalig geluk, in mijn mooiste dromen
Lief ik jou, het allerliefst van allemaal…

©WendyvanSchaik2014

Troostende wind

Dan kabbelde ze
Ze kabbelde in een bootje
Woei, waaide, vaarde
Hoog, over de golven
Haar ogen dicht, de wind
De wind streelde haar haar
En koelde de verzengende brandende hitte op haar huid

En hij, hij kabbelde mee
Zat bij haar voeten
Kietelde, haar tenen
Een sprietje,
Hij lachte zijn tanden bloot
Zij bloosde, hij had haar lief
De zon verwarmde nog meer dan dat zij al hadden gevierd

Het licht bleef
Stralen schitterden
de donker wolken zouden ze niet kennen
Want het donker vond hen niet
Zij schuilden samen
Muisstil en onaantastbaar
Begroeven zich diep in hun liefde

En zo was het mooi gebleven
Zo was het goed gegaan
Zo hadden ze het kunnen pakken
Vasthouden
Grijpen
Houd het vast!
Laat niet los!
Gooi het anker uit!
Laat de liefde niet zinken in de oceaan..

Ze kabbelden…
Kabbelden naar een stroming verveling
Frisse winden waaiden verder
de kou vond zijn weg in het hart
Het gevecht van loslaten;
“Ga niet weg, blijf bij me”
Maar de liefde had besloten een andere richting in te varen…

Dus kabbelde ze
Ze kabbelde verder
Zoekend, in een bootje
Het stormde, brieste, waaide
Haar hart roepend naar hem
Haar ogen dicht,
En de wind
De wind streelde troostend haar haar

©Wendyvanschaik2014