Dubbelsterren : *1 “De ontmoeting”

Ze had hem wel eens eerder gezien. Hij zat altijd gedwee naast zijn ouders, zijn zusje en zijn broertje links vooraan in de kerk.
Hij viel nooit zo op. Hij was stil, beschouwend en hij had de gave om bijna onzichtbaar te zijn. Haar blik bleef nooit lang op hem gericht.

Het was op een feestelijke dag bij hem thuis dat hij haar voor het eerst echt opviel.
Terwijl de genodigden feestelijk de cola, de chips en de bitterballen aan het nuttigen waren, was hij binnen. Hij zat aan een tafel, voor het raam met een potlood in zijn hand. Schetsend verschenen er strepen op het papier.
Vluchtig liep zij langs hem en wierp een blik op de tekening die voor hem lag. Hoewel zij hem met 3 stappen al voorbij was gelopen, stapte ze deze drie stappen even vluchtig weer terug.
Hij bleef geconcentreerd – zo naar het leek-, maar voor hetzelfde waren het de zenuwen dat maakte dat zijn hoofd star op het papier gebogen bleef- zijn ogen gericht naar de strepen die samen een beeld vormde.
” Dat doe je goed! ” zei ze net iets te hard. “Zo, jij kunt echt tekenen, dat wist ik helemaal niet, ik ken echt weinig mensen, of eigenlijk, geen mensen die zo goed iets op papier kunnen krijgen!” sprak ze zonder aarzeling razendsnel uit. Het was dat haar eigen enthousiasme haar dit keer ook zo liet schrikken, waardoor ze gelijk de verschrikte uitdrukking op zijn gezicht kon verklaren. Hij gaf een zacht dankjewel en pakte zijn potlood weer op om het geschetste beeld op papier nog beter tot leven te brengen.
Leuk talent, saaie kwast, dacht ze.
Het was pas een aantal maanden later, dat hij opnieuw tot haar interesse sprak.

Dit was het laatste jaar dat ze moest. Naar de kerk. 18 jaar lang werd zij gedwongen door haar ouders om naar de kerk te gaan. Ofschoon haar ouders het niet als dwang zagen, maar als opvoeding. Ze ging, gedwee, maar meestal met tegenzin, alhoewel ze de laatste drie jaar een soort van vrede had met het Christelijke verwarde nest waarin ze was opgegroeid. Daarom besloot ze dit jaar , vrijwillig, mee te gaan met het zogenaamde clubkamp.
Toen de groep zich had verzameld voor de kerk, had ze al spijt. Ze kon zich wel een betere invulling van het weekend voorstellen dan op de fiets naar Schoonoord gaan, om daar 2 ijskoude, natte nachten in legertenten door te brengen. Eenmaal ja, is ja, was haar geleerd en ze zou zich niet snel laten kennen, laat staan het weekend zeurend door brengen. Dit weekend zou ze dapper, als het moet strijdend, doorstaan. Ze had haar sigaretten, haar muziek en genoeg kleding om de koude nachten warm door te komen.

Het was op de tweede avond, bij het kampvuur.
Ze zocht een plek. Er was nog een stoel over, naast de saaie kwast. Ze had eigenlijk wel zin in een zwijgzame avond en ze wist dat de lege stoel naast hem de geschikte plek was om niet gestoord te worden..

” Koud he” , begon hij het gesprek. Shit, dacht ze, enigszins verbaasd, de kwast kan praten. ” Nou, zeg dat wel” , zei ze met een kleine glimlach -korte antwoorden, dachten ze, korte antwoorden geven, dan is het gesprek snel afgelopen en kan ik weer even in mijn zwijgzame wereld kruipen, om daar mij af te keren van dit vreselijke weekend.

Hoe had ze de keuze kunnen maken om met een stel zogenaamde Christenen een weekend lang op nat gras te verblijven. Ze had de afgelopen 18 jaar nooit echt haar draai kunnen vinden in de jonge kudde. Hun interesses, waren niet haar interesses. Zij hield van uitgaan, muziek – het genre waardoor je zeker in de hel zou komen, volgens sommige Christelijke leeftijdsgenoten,- en vaak ging ze rechtstreeks vanuit het cafe, zondagochtend door naar de kerk, om vervolgens achterin te gaan zitten en daar -traditiegetrouw- te ontbijten met een appel.
Daarnaast begreep ze de gemeente ook niet altijd. Er werd liefde gepredikt, maar tijdens de koffie werd er vaak genoeg haat en nijd verkondigt. Het dubbelleven van sommige kudde-genoten vond ze te verwarrend. Zij leefde dan misschien niet goed of onrein, als een zwarte schaap in de kudde -als ware iemand die verdoemd was-, daarin tegen was zij niet bang om op catechisatie vragen te stellen, te zoeken en haar twijfel aan God, de Bijbel en alles wat daarbij komt kijken kenbaar te maken. Ze wilde niet het geloof van haar ouders als een kant en klaar klontje, voor zoete koek nemen.  Uiteindelijk besloot ze op haar 18e dat God er was, er altijd al is geweest en er ook altijd zal zijn, maar hoe en op wat voor manier precies daar had ze nog een heel leven voor om uit te zoeken. Ze beloofde in ieder geval zichzelf, en ook God – als Hij luisterde- dat zij altijd echt zou zijn en niet zou doen alsof zij de perfecte Christen was, want dat was ze namelijk absoluut niet. Dat laatste werd haar dit weekend er nog even duidelijk ingepeperd. Ze had het gehad en wilde naar huis. Ze telde de minuten af door zich af te sluiten van deze zogenaamde Christelijke vrienden.

Dat verging haar tot dusver erg goed. Helaas begon de – eens zo verlegen- kwast een heel verhaal af te steken. ” Wist je dat als je het koud hebt dat je dan naakt in je slaapzak moet gaan liggen? ” Verrast door het absurde ” wist je datje” dat deze jongen onder het knisperende kampvuur uit zijn mond liet rollen, was haar interesse gewekt;

” Naakt?, in je slaapzak, in deze kou..” Ze begon hardop te lachen. ” Dat lijkt me niet..”

” Ja, zeker wel,” – ging hij verder- ” met je kleren aan slapen zorgt er juist voor dat je iets mist aan warmte wanneer je de volgende ochtend uit je slaapzak kruipt, en daar krijg je het juist koud van. ”

Ze begon nog harder te lachen. ” Oh!, Oh, nee, jij bent zo’n scoutingjongen- Jij hebt zeker scouting gedaan! ”

” Er is nog een tweede nadeel- ging hij onverstoorbaar verder:” Gedurende de dag is transpiratievocht in je sokken en ondergoed getrokken. Houd je deze kledingstukken tijdens het slapen aan, dan wordt een deel van je lichaamswarmte gebruikt om die vochtige kleren te drogen, in plaats van dat het jou verwarmt.”

Toen ze zijn serieuze blik zag begon ze nog harder te lachen.

” En nee, scouting was geen onderdeel van mijn opvoeding , ik houd gewoon van nutteloze weetjes. Die onthoud ik, het is misschien een handicap of gewoon handig, het is maar hoe je het bekijkt”, zei hij met een glimlachend gezicht.

Het viel haar op dat wanneer hij lachte er een kuiltje in zijn rechterwang verscheen. Hun ogen ontmoetten elkaar voor een langer moment. Ze leken even kennis te maken met elkaar. Ze glimlachten beiden, bijna op hetzelfde moment.

Hij keek omhoog. ” Het is een heldere nacht, kijk, de grote beer, zie je het? ” Ze had nooit eerder in een ijskoude nacht de behoefte gehad om naar de sterren te kijken, maar de Kwast had haar interesse gewekt en ze was nieuwsgierig wat dit moment haar nog meer zou brengen. ” Beer? Ik zie geen Beer”, zei ze wat onnozel . Hij lachte weer. Het was een fijne, warme lach. Even warm als de warmte die bij haar binnen kwam als hij haar aankeek. ” Nee, – ging hij verder- het sterrenbeeld heet zo, kijk je kunt het herkennen aan de vorm die het heeft, een steelpan”. Ze keek weer omhoog. ” O ja, ja, natuurlijk, ik zie het” – alhoewel ze van alles zag, maar geen steelpan. Ze keek veel liever naar hem dan naar de donkere lucht die verlicht werd door verschillende sterrenbeelden.

dubbelster (1)Hij ging verder met zijn sterrencollege. ” Mooi he, als je goed kijkt zie je zulke mooie dingen in het heelal. Wist je dat er sterren zijn die om elkaar heen draaien? Ze begon weer te lachen, ” O ja? En dat heb je geleerd op een cursus sterrenkunde? ” .  ” Dubbelsterren heten ze” , en hij ving haar blik, “sterren die om elkaar heen draaien, alsof ze even niet weten wat hun plek is, en wat ze met elkaar moeten.”
Het vuur in het knetterende hout werd kleiner, evenals de groep die om het vuur heen zat. Ze keek naar hem en in haar hoofd vormde heel voorzichtig woorden een gedachte: Misschien zou deze saaie kwast nog wel eens heel verrassend leuk kunnen zijn.

 

©wendyvanschaik 2016

 

 

 

 

 

 

 

Zinzoeker

Als je staat

als je opent

de ogen

de mond

en ademt

Als je staand

kijkt

naar al wat je ziet

Zie jij dan met een heldere blik?

Als je longen zich vullen met lucht

Je langzaam uitademt

Voel jij dan

Voel jij dan echt de lucht uit je stromen?

ikAls je kijkt

Als je staat

Als je in

uit ademt

Als je sluit

je ogen

als de stilte

je ontmoet

als je alleen

jij zonder

franje

zonder aanwezigheid  van ieder ander

als jij, enkel jij

de kamer vult

met jouw zijn

als jij dan alleen bent

Is voor jou dan de leegte ook de reden om te zoeken naar  zin?

De zin van er te zijn

De zin van de lucht die jouw longen van zuurstof voorziet

Laten we eerlijk

zonder te ” ja maar en hoezo deze vraag”

Laten we dieper

In ons binnenste varen

Als jij zonder ieder ander

Naakt

de kamer vult

kwetsbaar

zonder bezit

zonder te doen

zonder priemende ogen in je rug

of het roepende oordeel

Als jij alleen bent, met alles wie jij bent

Geen opgepoetste schone schijn

Maar volledig in je kwetsbaarheid

Wat is voor jou dan de zin

De zin van het zijn

De zin van de zuurstof in jouw longen

Van het kloppen van jouw hart

Wat maakt dat jij,  alleen jij

staat

je opent

de ogen

de mond

en ademt?

Van waar is de lucht, zo zuiver

dat het niet verstikt

Maar adem geeft

Leven geeft

Adem dat geeft te zoeken naar de zin

Wat is de zin

Te zijn

Te leven

Te ontwaken

Wie liet jou ontwaken

Uit de schoot van haar die jou baarde

Wie maakte dat jij

Jij, ja jij ,

jij

staat

je opent

de ogen

de mond

en ademt?

Zou het kunnen zijn

Dat jij ademt

De adem ademt om wellicht zoekende te zijn naar de Zin?

 

 

©Wendyvanschaik 2016

 

Jezus en de vloekende, vermoeide moeder die tot rust kwam.

Mijn man is alleen thuis met vier kinderen.
Dat kan hij.
Gelukkig heb ik er geen problemen mee hem daar alleen te laten.
Dat doet hij wel vaker.
Mijn zusjes huis staat leeg.
Ze zijn een weekend weg.
En ik..
Ik zit in haar huis.
Zodat ik kan slapen.
De hele nacht.

Een nacht slapen..
Zonder geween, gekrijs of slaperige kinderen die om 2.00 s nachts met vragen komen als: “Mag ik een appel” of “Is het al ochtend? ” of “Is Evi ’s feestje nu?”
Zonder dat ik na de zoveelste nacht schreeuwend tegen mijn lieve, middelste dochter zeg: “NEE EVI´S FEESTJE IS NIET NU, EVI VIERT GEEN FEESTJES MIDDEN IN DE NACHT. WEET JE WAT EVI DOET, EVI DIE SLAAPT, ZOU JE OOK EENS MOETEN DOEN!”
Ja hoor, ik schreeuw soms tegen mijn kinderen. Dat zeg ik gewoon. Gewoon hier. Ik ben er niet trots op. Zeer zeker niet. Ik ben aan het leren om mezelf te beheersen en de kinderen op zachte , doch dringende toon toe te spreken, maar het is, op één keer na nog totaal mislukt. Om het nog even wat erger te maken: wanneer het de twintigste keer is dat ik bruut uit mijn slaap wordt gerukt komt er soms ook een vloek uit.

Nu voel ik de gedachte van de lezer even afdwalen van de slaapproblemen in huize van Schaik: “O, u vloekt wel eens?” Ja inderdaad. “Maar u bent toch ook in de Heer?” Jazeker, ik ben zeer in de Heer. Ik weet dan ook, dat er gelukkig genade is, zodat ik me niet zwaar schuldig hoef te voelen wanneer het eens gebeurt. Ik bid me na de vloek dan ook suf of de kinderen ALSTUBLIEFT een nacht door mogen slapen en dat ik heus wel snap dat mijn kleine leed in het niet valt bij de grote misère op deez aarde, maar dat ik eens iemand hoorde zeggen dat het ene leed het andere niet uitsluit, dus ook niet vergelijkbaar is en dat ik daarom wel deze vraag bij de Grote Man durf neer te leggen.
Soms werkt het. Dan slapen ze. Slaap ik alleen weer niet..Omdat ik te veel onder de indruk ben van het wonder dat mijn gebed is verhoord.

13450092_555577917953652_2388377631618080636_n

Misschien geef ik nu te veel informatie over mezelf bloot.
Over het vloeken en schreeuwen bedoel ik.
Ach ja, goede kletspraat voor zondag onder de koffie.
Eigenlijk kan het me niet zoveel schelen wat je over me denkt nu je hoort dat ik heel soms een schreeuwende, vloekende moeder ben, misschien wel zo eentje die Ciske de Rat ook had.
Ik heb niet zoveel zin in me beter voor te doen. Dat ben ik namelijk niet. Beter dan jou, of dan u. De kans is groter dat u heiliger en beter bent dan dat ik ben. Dat kan me niets schelen. Ik vind het prima. Ik ben namelijk niet alleen moe van mijn kinderen. Maar ook van de maakbaarheid van deze maatschappij. Soms is het namelijk gewoon stom . Soms is het leven gewoon niet leuk, vind ik mijn kinderen irritant, wil ik scheiden van mijn man – ondanks dat hij heus wel leuk genoeg is om bij te blijven- maar simpelweg omdat ik geen zin meer heb om in de relatie te investeren.
Soms wil ik gewoon even verdwijnen. Soms is het gewoon stom.  Soms wil ik even lekker zielig doen, alles ellendig vinden, de wereld niet meer kunnen begrijpen – want ik begrijp die hele wereld ook niet, laat staan de mensen die erin wonen, om nog maar niet te spreken over mezelf. Soms zou ik willen dat alle geluid, geraas, gezeur de wereld zou verlaten. Want dan was mijn gezeur ook niet aanwezig.
Soms wil ik gewoon even verdwijnen.

Vroeger – toen ik nog een klein schreeuwerig meisje was- pakte ik dan mijn rode rugzak en vertrok ik richting de grote bulten achter mijn huis, met de boodschap voor mijn ouders: “EN IK KOM NOOIT MEER TERUG”. Om vervolgens balend aan het avondeten te zitten, mezelf streng toesprekend wat voor loser ik was , dat ik het niet eens twee uur had kunnen volhouden.
Nu verdwijn ik in mijn werk, in mijn series of gewoon in mijn hoofd. Maar dat laatste raad ik mezelf nooit aan. Dat is vaak nog vermoeiender.

Ik word er ook heel primair van. Van weinig slaap en van moedeloosheid. Echt joh. En enorm cynisch. En “numb”. Alsof ik pillen slik die de helft van mijn emoties verdoven.
Misschien dat ik daarom dit nu ook wel zo, zo rauw en zonder vrees en schaamte neergooi.

.. Gelukkig weet ik dat er genade is.. Vroeger dacht ik altijd, ik kom nu zeker in de hel. Nou niet alleen ik dacht dat, ook op catechisatie kreeg ik dat te horen. Gelukkig weet ik dat er ook genade is voor hysterische, vloekende, oververmoeide moeders.
Soms als ik me schuldig voel over mijn boze bui, over mijn onmacht – ja want heus, ik heb ook een geweten en een schuldgevoel- dan denk ik aan het verhaal  van Jezus in de tempel. Dat Hij iedereen weg ging jagen uit het huis van Zijn Vader. Hij was boos! Hij was geraakt. Jezus kon er ook wat van hoor. Als mensen iets deden wat hem echt raakte…  Jezus liet zich ook raken. Jezus was heel kwetsbaar. Hij deed niet alsof. Hij was eerlijk in dat wat Hij deed. Hij maakte de dingen niet mooier omdat Hij dan meer vrienden zou krijgen, of omdat dan de Farizeeërs Hem dan aardiger zouden vinden. Jezus hield niet van nep. Jezus hield van echtheid. Dat is één van de dingen die ik zo mooi aan Hem vindt. Zijn echtheid. In alle verhalen die je leest durft Hij volledig zichzelf te zijn.

Iets wat ik nu vooral probeer, en wat ik ook van Hem heb- van Jezus bedoel ik- is de rust opzoeken. Daar was Hij nogal goed in. Hij zonderde zich af, omdat Hij wist dat rust goed voor Hem was.
Dat vond ik dus wel een strak plan.
Sinds een jaar doe ik dat ook. Me afzonderen. Me opladen. Omdat met te veel mensen om me heen, ik energie aan de ander blijf geven. Ik blijf zorgen, entertainen, ik blijf me focussen op de ander en neem het juk van de ander met me mee. Ik laad niet op met mensen in mijn buurt.

Daarom zonder ik me af. In een kloosterweekend, of een nacht ergens anders. Of een hele week, iedere avond op mijn kamer zitten, alleen. Opladen… tot rust komen..

Jezus had geen kinderen.
Tenminste dat is wat ik geloof.
Ik heb het niet gelezen in De Bijbel die ik lees.
Sommige zeggen namelijk dat Hij wel kinderen had.
Ik weet het niet.
Als het wel zo was, dan vind ik het jammer dat er niets over in de Bijbel staat. Ik had graag willen weten wat Hij had gedaan met vier kinderen wakker in 1 nacht. Of Hij dan ook had geschreeuwd. Ik denk niet dat Hij Zijn eigen naam zou hebben geroepen.
Als ik Jezus zo een beetje ken, en ik ken Hem een beetje, dan was Hij rustig bij het schreeuwende kind gaan zitten. Zelfs na de 20e keer. Tja, Hij zou dat kunnen. Hij was zonder zonde.
Misschien zou Hij gaan bidden en was ze wonderlijk in slaap gevallen.

Ik ben nu alleen
In het huis van mijn zusje.
Dankzij mijn man mag ik vannacht slapen
Ik hoop voor manlief dat Jezus vannacht in tha house is en Hij bij alle vier de kinderen gaat zitten. En iedere keer dat ze schreeuwend wakker worden, ze wonderlijk weer in slaap vallen.
Dat zou mooi zijn.
Voor mijn man..
Maar ook voor mijn kinderen.
Ik bedoel: Jezus zal maar iedere nacht naast je zitten…

*Voor het geval men het zielig vindt voor manlief: Hij mag morgennacht slapen.

Later

Later als ik grote voeten heb
Zo groot als de jouwe
Maak ik grote stappen
Grote sprongen
Ik kijk ver
Zoals jij altijd doet
En durf de beren op de weg te trotseren
Ik ga, net als jij, met volle moed
Later als ik grote handen heb
Zo groot als de jouwe
Reik ik ver
Zo ver als ik kan
Ik doe ze open
Om te geven
Om te ontdekken
Ik ga op avontuur in het leven
Later als ik groot ben,
net zo groot als jij
Gaan we samen dromen
Over straks en nog van toen
Over nu en later
Over alles wat we nog gaan doen
Over onze hemel op aarde
Over mijn hand in de jouwe
Over oneindig en heel ver
Over dat we altijd van elkaar houden.
Later, als ik net zo groot ben als jij…

©Wendyvanschaik2014

Herleven

 

licht

Wanneer het duister je hart raakt
Je verkilt, verkoelt
Angst de leiding neemt
Wrok de zuurstof is die je ademt
Kniel dan neer
in stof, in zand
Buig, vecht, roep
Laat de onrust schreeuwen in de aarde
Hef je hoofd op
Je handen reikend naar de hemel
Laat los, durf te vallen
Opnieuw te landen
In het lichte, in het luchtige, in liefde
Laat het Licht opnieuw je hart raken
Adem in de stilte
Geef je hart de ruimte om te rusten en herleef!

©Wendyvanschaik2016

Geworteld in vrede

Ik zag haar
Ik heb haar gezien
Waargenomen
Zonder franje
Zonder kitsch
Was ze daar
Ze stond met haar voeten op de aarde

De aarde hield haar overeind
Haar armen langs haar lijf
Haar schouders licht gebogen
De adem: langzaam in en uit
Ze was daar
Ze stond met haar voeten op de aarde
Haar ogen geopend

De rimpels, de huid
Je zag al het leven dat ze eens had geleefd
In volle aanwezigheid
Zonder schone schijn
Was ze daar
Ze stond met haar voeten op de aarde

Die plek was van haar
Zij had die plek ingenomen
Ze mocht daar staan
De strijd had ze gestreden
Met zichzelf had ze gevochten
Het had haar veel gekost
Om te zijn, daar,
met haar voeten op de aarde

1655927_246161925561921_1531504458_nZe zou daar blijven staan
Al waaide woeste winden
Ze wortelde zichzelf stevig in de grond
De wind kon niets van haar afnemen;
Er was niets wat haar bedekte
Al wat haar verborgen hield;
De maskers, de sociale wenselijkheid, de goede orde,
Het oordeel, de onzekerheid,
de vernedering
Al dat had ze van zich afgeworpen

Geworteld in de vruchtbare aarde
Had ze zich bekleed met onvoorwaardelijke Liefde
Met trouw aan zichzelf
Gevoed door Levend water,
Stromend uit een eeuwige Bron
Stond ze daar
Wetend dat deze Bron nooit zou opdrogen

Ik heb haar gezien
Waargenomen
Zonder franje
Zonder kitsch
Heeft ze haar plek ingenomen
Geworteld in vruchtbare aarde
Gevoed door de Bron
Haarzelf omarmd in vrede
Eindelijk, eindelijk had zij zichzelf lief…

©Wendyvanschaik-april2016

 

Zwemles-stress 

De afwijzende blikken, de draaiende ogen van een ander, maakt al dat er een orkaan van gedachten mijn hoofd binnenstormen. Tel daar een uurtje met alle kroost tijdens de zwemles bij op en de wanhoop is compleet:

Een krijsend,bijna stikkend kind -omdat door de Palato schisis, het snot en de melk de neus en het keelgat in loopt- in een bloedhete sportschool, terwijl je oudste nog 35 minuten moet zwemmen en je andere kleuter zo breed op de bank ligt, dat haar voeten sierlijk op de been van een andere moeilijk kijkende vader neer… knallen.
Het zweet breekt je uit, je baby begint harder te hoesten en je hoopt dat ze niet blauw aanloopt. Je ziet de ontwijkende blikken van de andere ouders, de negerende “ik heb geen zin in dat gekrijs – houdt dat kind stil” hoofden. En zelf zou je het liefst mee willen janken.
Dan is daar je engel. Een vrouw, een moeder, met de liefste lach ooit, die in alle rust zegt: ” wat een mooi kindje”. Ze begint door het gorgelende gekrijs rustig een gesprek. Je kalmeert en opeens merk je dat die andere blikken je niets meer doen. Want jij zit,hier en nu, met je -misschien iets te – vrije kleuter en krijsende baby
naast een engel , simpelweg te zijn. De vrede met de situatie daalt neer in je hart.
En de rest…. is de rest.

©Wendyvanschaik2014

Wat ik dacht op “zo’n dag”

Zo’n dag dat je dan de theedoek aan het theedoekhaakje wilt ophangen, maar het vier keer op de grond valt.
Zo’n dag dat je je hoofd vier keer stoot op dezelfde plek aan dezelfde plank
Zo’n dag dat je erachter komt dat je al de hele dag met mascara op je wang rondloopt en dat daarom mensen waarschijnlijk naar je hebben zitten kijken, terwijl je nog wel zo vriendelijk teruglachte.
Zo’n dag dat je denkt en voelt dat iedere fluistering een nieuwe verse roddel over jou is
Zo’n dag waarvan je hoopte dat op zo’n dag die Bijbelse oud testamentische wet in ieder geval nog in ere was.
Want dan was je op zo’n dag heerlijk in je paarse tent gekropen met je koffers vol chocola, met je mijmeringen, met je zakdoeken, met je overdosis always en libresse, met je hormonen, met je paracetamol, met je kruidenthee, met je boeken die allemaal dramatisch eindigen zodat je in zelfmedelijden met de hoofdpersoon kan wegkwijnen, met je series, die eindeloze series…
En dat voor zeven dagen lang…

Zo’n dag dus…

©Wendyvanschaik2015

 

Tik tak tik tak

Het gesprek van een gelukkig getrouwd stel in een drukke week..

Hij: hoi! – kus-

Zij: hey – kus –

Hij: En?

Zij: Druk, jij?

Hij: ja, nieuwe opdracht

Zij: Fijn, fijn… hey zeg, hoe….

Hij: Wat eten we

Zij: spaghetti

Hij: hmmm -smak/smak/smak-

Zij: -slok/wijn/slok/adem in/adem uit/ slokslok
-SCHRIK-
Heb je nou spaghetti in je haar?

Kind 1: Pruik!

Kind 2: WHAHAHA

Kind 3: PRRTTTT – schijt luier vol-

Zij: ….. (#$%#%)

Hij: Jij bad, verhaaltje, bed?

Zij: ok, jij doet de fles

Hij: Ze slapen?

Zij: protest op bed

Hij: Oh, vervelend

Zij: jaaaa..wil jij misschien…..

Hij: Ik moet weg

Zij: nu al?

Hij: Ja, bespreking.

Zij: half 9 toch

Hij: ja in zwolle… dat duurt even he..

Zij: ok…

Hij: tja

Zij: Laat thuis?

Hij: nee, nee, nee denk het niet, nee…. na ja

Zij: Ik snap het, sleutel?

Hij: Ja. benzine?

Zij: -zucht-knik-zucht- Doei! -kus-

Hij: Dag! -Kus-

…En zij staart hem na uit het raam en denkt: he?!? Dit hadden we toch heel anders bedacht in ons toekomstplaatje: -KLIKKLAK – foto…..
Ze loopt naar de kalender, pakt de pen en schrijft op het to do list op nr 1: TIJD, WE MAKEN DE TIJD
Voldaan pleurt ze de afwas in de gootsteen, flikkert een plaat op de platenspeler, schenkt een laatste glas wijn in, staart uit het raam om te mijmeren en neemt, pakt, grijpt de tijd:
Draai maar drukke wereld, dender maar, roep maar, race maar, ambieer maar, slurp maar… Nu rest er even niets meer dan stilte…..

-twiettwiet/vogeltje/twiet-

©Wendyvanschaik2014

Nieuwe adem

Zwaar, vermoeid, uitgeblust
De weg, de keien, drukkend in voeten
die lopen, die dwalen,
de adem vergeet adem te halen
Hangend, hijgend, zuchtend in ledige leegheid
Zwijgend, zwoegend, zoekend naar rust
Lusteloos richt mijn hoofd zich op, mijn oog starend
Ik zie

Ik adem in, adem uit
Nieuwe levensstroom
Stilte stroomt, streelt, vult mijn ziel
Zijn arm omarmd de leegte
Vult mijn ziel met Licht,
lichter, feller dan zon
Ik ben omarmd
door Vrede
Rustend in de stilte
Kom ik thuis

©Wendyvanschaik2014