Smeken

Ik zie
dat jij lacht
dat jij hoont
dat jij vol onbegrip
jouw denken in mijn hart wilt leggen

Ik hoor
dat jij spreekt
dat jij verbiedt
dat jij hooghartig vermaand
mijn vrede in het diepst van mijn ziel

Ik voel
dat jij verwerpt
dat jij wegduwt
dat jij me afwijst
omdat ik anders dan jij het pad bewandel
Maar mijn diepste vrede
die ik vind in Hem, die in mij is
waarin ik mijn Schuilplaats vind
zal jij nooit kunnen roven
nooit kunnen roven,
door te kijken, te spreken en te veroordelen

Ik loop mijn weg met Hem in Zijn voetspoor
het pad dat Hij voor mij heeft gemaakt
Laat dan mij mijn weg lopen
ook al is dat de jouwe niet
Als jij mijn pad als doodlopend ziet
draai je dan om
In plaats van mij te verscheuren temidden van de arena.
Waarin mijn woorden toch stil vallen tegenover jouw oordelen.

Want put jij niet uit dezelfde bron als ik?
Ben jij niet afhankelijk van dezelfde troost als ik?
Uiteindelijk als jouw pad eindigt,
zoals ook mijn weg ooit eindigen zal,
drink jij dan niet dezelfde beker leeg als ik?
Zijn jouw wortels niet gegrond in dezelfde aarde als de mijne
waardoor ook ik vrucht dragen mag?
Is het dan niet de genade,
de vergeving,
wat ook jouw ziel tot rust brengt?
Dan smeek ik:
Laat ons dan in Godsnaam in vrede naast elkaar leven…

 

 

©wendyvanschaik2017

 

Hopeloos hoopvol naïef

Ik wil dromen van bloemen in haren
van zoenen en rollen in het gras
Van regenbogen en zonnestralen
en dat alles goed was
Van liedjes op gitaar
vrolijk zingend in koor
Van houden van elkaar
in reidans de wereld door

Van eerlijk zullen we alles delen
ik van jou en jij van mij
Van zoveel mogelijk met zijn velen
en oh wat zijn we heden blij
Van gaat het,  doet het zeer
een kusje op je knie
het gaat beter de volgende keer,
wat fijn dat ik je weer zie

Van lekker multicultureel
iedereen mag op het feest
Voor ons allemaal evenveel
maar jij mag het allermeest
van veel kleuren dat maakt ons  prachtig
van wij vinden iedereen ontzettend lief
maar het blijkt steeds weer; ik ben zo allemachtig
Hopeloos, hoopvol naïef….

 

©wendyvanschaik2017

 

Dobberen

Mijn hoofd zit vaak vol ideeën. Dat is fijn. Het brengt me dat ik vanuit mijn hoofd iets uit mijn handen kan laten komen; ik maak en doe graag dingen.
Helaas blijft het vaak bij 1001 brainwaves. Simpelweg omdat ik vier prachtige jonge kinderen heb, een lieve man die fulltime werkt en ik de rest van de tijd een eigen bedrijf draaiende probeer te houden.
Een tijdje geleden vond ik mijn dagelijkse bezigheden niet meer leuk. Ik wilde mijn nieuwe gedachten handen en voeten geven. Actie ondernemen en snel ook, voordat een ander met mijn briljante idee aan de haal ging.
Dat laatste gebeurde ook. Een voor een zag ik een ander mijn ideeën verwezenlijken.
Zo, dat is echt frustrerend. Ik was niet jaloers, nou ja een beetje dan. Ik ging me afvragen waarom ik dan dat idee in mijn hoofd kreeg, terwijl het waarschijnlijk aan een ander was om het te zaaien en te oogsten.
De tijd is mij aan het irriteren. Het gaat of te langzaam, of te snel en ik ben te ongeduldig.

Mijn man heeft daar minder last van:
” Wacht nou maar, als alle kinderen naar school gaan, als de kinderen ouder zijn, dan gaan wij samen een voorstelling maken, of een boek schrijven, of gewoon eens even lekker uitrusten van al die tropenjaren die we gehad hebben” .
Geduld. Hij heeft geduld. In alles.  Als de kinderen ruzie maken, als de rij te lang is , als ik wanhopig gefrustreerd ben, dan heeft hij geduld.
Hij kan opdrachten weigeren. Als er een geweldige aanvraag binnen komt voor zijn Zandschepper kunsten, waarvan ik zeg: ” Ja doen! “,  dan is hij de mail al aan het typen dat hij het helaas te druk heeft.
Ik snap dat niet. Waar mogelijkheden zijn wil ik ze benutten.
Misschien ben ik daarom ook wel de doener en hij de denker.
Hij is voorzichtig, bedachtzaam, een realist met een vleugje pessimisme, hij dobbert graag op kalme wateren. Ik ga op weg en zie wel waar ik uit kom; ik wil ontdekken, ga over woeste wateren en als het fout gaat komt er altijd wel weer een moment waarop het goed zal gaan; inderdaad een optimist .
Opposites attracts zeggen ze. Ja dat is bij ons zeker wel zo, maar pas als we eerst eens even een flinke ruzie hebben gehad. Nou ja, ik ruzie en hij is stil.

Na zo’n ruzie kom ik graag even bij mijn man in het bootje zitten dat voert over de rustige wateren die hij nodig heeft in zijn leven.
Want ook al houd ik van een storm waarin ik op scherp word gezet, na een dobber-sessie met manlief merk ik wel dat vanuit die rust en kalmte er overzicht ontstaat. Kaders waarbinnen ik mijn spinsels richting kan geven en kan kijken wat er echt belangrijk is in het hier en nu.
Op zo’n moment weet ik waarom mijn man, mijn man is: om te laten zien wat ik niet zag, om mij te laten ontdekken dat haast zelden goed is en dat alles komt op het juiste tijdstip. Dat we nu genieten van wat we hebben en dat dat meer dan genoeg is.

We hebben lang in dat bootje gezeten.
Ik had even tijd nodig om weer op vaste grond te komen en te beseffen dat ik niet alles kan doen wat ik wil. Om tot de ontdekking te komen dat ik het lastig vind om soms dingen aan me voorbij te laten gaan omdat ik moeder ben en dat daardoor het moederschap me soms frustreert omdat het mij dan belemmert in het werken aan iets wat ik graag doe..  Om daar even verdrietig over te zijn: dat ik dat een verschrikkelijke ontdekking vind, omdat ik mij schaam dat ik soms mijn werk boven mijn kinderen stel. Terwijl ik zielsveel van alle vier mijn schatten houd.
Ik ontdekte dat als ik zweeg in plaats van gelijk te knallen, dat manlief dan de stilte verbreekt en hij mij mee kan nemen op een weg van rust en geduld en dat dat goed is. Dat hij aanvult waar ik tekort kom in onze relatie, in de opvoeding en andersom. Dat we ieder moment, in volle bewustzijn in ons opnemen omdat vandaag gisteren is voordat we het beseffen.
Dat uiteindelijk voor ons , het samen zijn met zijn zessen, zoveel meer brengt, meer dankbaarheid, meer geluk, meer liefde,  dan een idee wat even in mijn gedachten naar boven komt, maar net zo vluchtig als wolkjes weer voorbij kan gaan.  Dat geduld een schone zaak is en dat genoeg, genoeg is.

Veel van mijn ideeën zullen dus nooit uitgevoerd worden- of juist wel, maar niet door mij. Dat te weten is lastig, maar dat is dan ook alles wat het is.
Een van de ideeën was om een blog op te zetten waarin ik wekelijks mijn ontdekkingen in de zoektocht naar de zin van het leven zou plaatsen.  Dit is niet haalbaar en dus heb ik besloten te snoeien en de 2 blogs samen te voegen.
Dus lieve volgers, mochten jullie me willen blijven volgen, dan raad ik jullie van harte aan om op De Zinzoeker op het knopje “volg” te klikken .

Mijn man is het anker alweer aan het binnenhalen. Ik stap snel bij hem in het bootje om eens lekker tot rust te komen, samen te mijmeren over wat als, dan toch, en over later, of  om te staren naar het water en gewoon eens even te zijn; niets meer en niets minder samen te zijn.

“Rivers know this: there is no hurry. We shall get there some day.”
 -A A Milne-, Winnie the Pooh-

 

 

©wendyvanschaik2017

Als ik in bed lig…

Als ik in bed lig dan slaap ik nooit meteen
Ik lig dan te woelen, te krioelen
te zuchten, te stoeien
pak ik alle knuffels en leg ze om me heen

Als ik in bed lig en ik doe mijn ogen dicht
Dan is het donker wat een schrik en ik,  zie nare koppen, die me foppen
Doe ik snel mijn ogen open, dan is het weer licht

En mama loopt te roepen op de gang
ga eens slapen, je bent moe, ik zag je gapen
Maar mama het lukt niet, ik ben een beetje bang

Als in bed lig, dan bewegen alle muren
Lig ik te draaien, om me heen te graaien
om de dekens te pakken en eronder te zakken
zodat die monsters niet naar me gluren

Als ik in bed lig onder de dekens heel stil
Houd ik mijn adem in, heb ik in slapen geen zin
Maak ik geluid, ik wil eruit!
Dat is wat ik heel hard gil

En mama loopt te roepen op de gang
Wat is er nu weer, ga slapen, dit is de laatste keer
Maar mama het lukt niet, ik ben een beetje bang

Als ik in bed lig met mijn knuffel dicht tegen me aan
Wil ik dromen over snoep, over oma op bezoek
Maar ik staar naar de muur,  en zie draken met vuur
Schreeuw ik; mam wil je even op de gang gaan staan?

Als ik in bed lig hoor ik stappen, heel veel
En het kraken van de trap
Ik ga zitten en heel rap
roep ik het uit, zo luid als ik kan, heel lang
Klopt mijn hart in mijn keel

Dan..
Wordt het ineens heel stil
Ligt mama bij mij, zegt zij
Ach, wees maar niet bang
Krijg ik een kusje op mijn wang
En dat… is alles wat ik wil

 

©wendyvanschaik2017

Zwijgzame stilte

Stilte, spreek nu in de stilte
Zegt U me dat alles goed komt
Nu dan meer
Nu dan ooit
Meer dan gisteren, dan vandaag

Spreek dan,
Spreek vrede in mijn hart
Sus me, troost me
Omarm me
Met woorden
Zachte woorden
Omhels me
Bemin me

Met stromen van rust
Geef me dan de zachte adem
van een zucht van verlichting
Gun me dan de stille bries
Die de angst verjaagt

Stil.
U blijft stil
Steeds maar weer
Welk uur de tijd ook slaat
Ik nestel me in de zwijgzame aarde
Om te zoeken naar woorden
die U wilt spreken

Spreek dan
Open Uw mond
Zeg het me dan
Verbreek de stilte
Wat kan ik doen om vrede te ontvangen
Zal ik het dan uitschreeuwen
Zal ik dan neerbuigen
hier in het stof

Met mijn handen omhoog geheven
om de woorden uit de hemel te trekken
Mijn hoofd te buigen
Te smeken
Ik smeek
Hier op deze woeste aarde
Waar levens elkaar de adem ontnemen
Waar woorden moorden
Zie dan
Hoor dan
Luister dan
Spreek…

Het zou zo troostend zijn
te horen Uw stem die verzacht
in een wereld die lijdt…

….De Stilte is nog nooit zo zwijgzaam geweest

©wendyvanschaik2017

Woordeloos

Kon ik woorden geven aan dit gevoel
Dan was de leegte misschien te vullen
Met begrippen die mij verstand te boven gaan
Maar mijn hoofd blijft angstvallig leeg
Zoals de leegte in mijn handen
Ik had je vastgegrepen
Maar je was te snel te ver bij mij vandaan
Ik had je zo graag nog even vastgehouden
Mijn lege handen gevuld met de aanraking van jouw warme huid
Je zoenen gevoeld, je hart horen kloppen
Er klopt nu niets meer
Niets klopt aan het onverwoestbare feit dat ik hier
en jij niet bij mij
Wij zijn alleen

Doelloos starend vraag ik mijzelf af wat het nut van missen is…
Is dat te weten dat je intens hebt liefgehad?

©wendyvanschaik2017

Dan kan ik weer normaal

Het voelt raar in mijn buik
Het is er druk en het woelt
Alsof er van alles krioelt
Als beestjes onder de stam van de bomen
Het voelt raar in mijn hoofd
Het is er leeg en stil
Terwijl ik van alles denken wil
Het is stuk, de woorden kunnen niet meer stromen
Het voelt raar in mijn lijf
Tik tikt mijn hart,
mijn ogen een beetje nat
Ik wil schreeuwen, maar er komt niets uit
Het voelt raar deze dag
Ging het maar voorbij
Was het maar geweest, dan was ik weer mij
Dan kan ik weer normaal
Dan zijn de nieuwe dingen weer oud
Is alles weer vertrouwd
Ken ik de pestkoppen, de naarlingen, de lieve, de grappige, de stille, en ik..
Ik leer de namen, de juf
Dan weet ik waar ik sta
Vinden ze me leuk of suf
Dan kan ik weer normaal…
Is mijn buik weer stil
Denkt mijn hoofd weer wat ik wil
Klopt mijn hart niet meer in mijn keel
Maak ik wat minder kabaal
Als al het nieuwe is geweest
Als het is zoals iedere dag
Dan kan ik weer normaal …

©wendyvanschaik2016

Uitgestelde hartstocht

Ik zou je zachtjes kunnen kussen
langzaam teder op je huid,
Ik zou je zachtjes kunnen strelen, je beminnen,
je proeven, jouw adem kunnen benemen
en als ik dan besluit..
om jou volledig mijn overgave te geven…
…klinkt er een geluid
Zachtjes dan steeds luider, huilend, haast schreeuwend:
” Til me op, til me op, ik wil er uit!”
Nog rozig van de hartstocht van vijf minuten geleden;
als we dan samen met ons kleine geluk in ons midden bijna slapen gaan
Zeggen we: de volgende keer beter en even, heel even blijven we in die waan.

©wendyvanschaik2017

Naakte waarheid.

Ik wil me niet verstoppen achter vijgenbladen
Hoge bomen
Onder modder of achter schijn
Je mag het weten
Ik wil me niet schoner maken
laat het vuil maar zichtbaar zijn

Laat me staan op onbewerkte akkers
blote voeten
zwoegend over keien, over dorre wegen
Je mag het zien
De zoektocht, de twijfels, de onwetendheid
die blijven komen als stromende regen

Laat me baden in zoekende vragen
naakt
zonder schroom met een eerlijk hart
Je mag het horen
het diepe verlangen om zeker te weten
Maar jij bent het die mij verward

Omdat jij mijn lelijkheid wilt bedekken
zwarte lakens
Gladgestreken met schone schijn
Jouw heilige regels
die de vruchten grenzen geven
Waardoor de boom niet geworteld kan zijn

Geef me ruimte te wroeten in de grond
kruin omhoog
Naar Dat wat onvoorwaardelijk lief heeft
Laat me los
In het wonderlijke Mysterie
Meer te ontdekken van Dat wat leven geeft

Ik wil me niet verstoppen achter vijgenbladen
Hoge bomen
Onder modder of achter schijn
Je mag het weten
Ik wil me niet schoner maken
laat het vuil maar zichtbaar zijn

Dan kan de Waarheid spreken
Zachte bries
Het is tastbaar dichtbij
Je kunt het voelen
De Liefde fluistert in de wind
Alleen de naakte waarheid maakt vrij

Laat me ontdekken dat de Wind schoon wast
wonden heelt
met stromend Levend water
het oordeel voorbij
Mijn wroeten is vruchtbaar geworden
een diepe Vrede is in mij.

Dan zal het zachte linnen
naaktheid kleden
Omdat het eerlijke hart het enige is dat leeft
Wij samen
Verbonden in zuiverheid
wetend dat waarlijke Liefde vrijheid geeft

©wendyvanschaik2017

Stille vrede

Mijn oor hoort jouw adem,
Mijn adem ademt mee11150296_410520739126038_2194908784031838769_n
Zachtjes jouw handjes in mijn hand, en gedwee
aai ik jouw bolletje
Jouw neusje, een kusje, heel teder en klein
Mijn hart klopt in jouw maat, simpel samen te zijn
Voor even, heel even, heel eventjes lang
Mijn oor hoort jouw adem..
Zo ben ik nooit bang
Met mijn hoofd op de jouwe, zo heel dichtbij
Ademen we vrede op aarde
Is de wereld eventjes ik en jij

©wendyvanschaik2015