Nostalgie

lief

lief jij mij

zoals toen

je zei

dat mijn hand in die van jou

dat dat het enige bijzondere was

en dat de wind toen door mijn haar

jouw vingers streelden mijn wang

en dat je me toen kuste

lief

lief jij mij

zoals die dag dat je zei

ja in alles

in alles wie ik was

zelfs mijn grootste storm weerstond jij weergaloos

jij mijn kust

mijn rust

mijn anker

mijn lief

zijn we stuk of te maken

wat zegt het

als wij elkaar raken met scherven van onbegrip

ik mis je

van toen die eerste zoen, daar jong en onbezonnen

twee domme ganzen

die in het diepe sprongen

lief

lief jij mij

in de nacht

als jouw hand over mijn lijf

jij duizend zoenen

we fluisterend benoemen

hoe fijn, hoe zacht en hoe de wereld stilstaat

we in het niets verdwijnen

dat de maan er staat

om ons hart te verlichten

al weten we heus dat de zon nooit rust

lief

als je me nu zo kust

fluisterend een vaarwel

denk dan aan die jaren

dat wij van elkaar

dat het goed was, geen tragedie

laat het ons een innerlijk verlangen zijn naar wat geweest is

wij zijn nostalgie




©wendy

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s