Paradox


op maar af
druk maar moe
hoofd vol, hart leeg
overvol gevoel
kun je richting geven aan gedachten
dan zou ik ze vangen
ze zijn als fruitvliegjes
die zweven boven de trieste resten van een verjaardagsfeest
de kater, maar het was leuk zolang het duurde
licht aan, licht uit
slapeloosheid
mijn frons graaft diep
pianomuziek wordt verstoord door
grimmig gemekker over moeten
wat de norm is
ken je dat
dat willen ontsnappen
dat alles stil
adem rustig is
alleen het gesuis van het bloed
dat door je lichaam wordt gepompt
punt uit
geen nieuwe zinnen
of beginnen over dingen
die er uiteindelijk toch niet toe doen
liefde is alles maar wordt zwaar overschat
een trance
evenals vlinders
vluchtig gevoel van willen zweven op de wind
wat een farce
de dysforie viert hoogtij
over paradox gesproken
————————–
©wendy

OOGSTEN

Dat er voor je gezorgd zou worden, heb jij nooit als vanzelfsprekend gezien.
Je hebt altijd je eigen boontjes moeten doppen. Hij had dat nooit geleerd.
Hij kon alleen oogsten van de grond waarop jij gezaaid had. De vruchten hield hij voor zichzelf., voor jou de pitten en het rotte fruit.
Had hij jou gezien, dan had hij geweten  dat hij jou had moeten koesteren. Als breekbaar porselein. Hij was verblind door zijn onvermogen en hij kon niet voorkomen dat je uiteindelijk zou breken.


Je was uitgeput, leeg, verlamd.
Pas toen jouw handen niet meer konden dienen, besefte hij wat hij had gehad. Zijn maag raakte leeg en niemand gaf hem te eten.
Woedend  had hij zijn lege bord naar jou gesmeten.
Met rauwe stem schreeuwde hij waar zijn warme maaltijd bleef.
Bij het omkijken naar waar de stukken servies terecht waren gekomen, zag hij jouw lichaam liggen.


‘Goed porselein is schaars tegenwoordig’, sprak hij, terwijl hij jou begroef, daar waar jij eens gezaaid had.
De aarde bedekte zorgzaam, haast liefdevol, als een warme deken, jouw koude lijf.
Het was de rust die jij eindelijk zou oogsten.

Agnes Obel

©️Wendy

Dag

het was zonnig vandaag

blauwe luchten

al voelde de dag grijs

je sprak lege woorden

ik had mijn zinnen gezet

op meer inhoud

het was helder vandaag

duidelijk

hoe woorden dubbelzinnig

kunnen klinken

onder jouw huid

is alles harder

maar ik filter totdat zacht de uitkomst is

het was triest vandaag

de zon scheen

ik kon alleen het licht niet vinden

was mijn wonden aan het likken

door suffe onnozelheid

begraaf ik mezelf onder de deken

ik denk dat ik het leven maar een tijdje vermijd

*****

©️wendy

Het is wat het is

6.00

Ik spring voor de wekker gaat het bed uit. Iedereen slaapt nog. Ik doe een vreugdedansje door de slaapkamer. Stilte voor de storm en van die stilte ga ik uitgebreid genieten. Ik spring onder de douche, weet mezelf van de val te redden door atletisch over een berg dino’s heen te springen en droog me als een malle af. Iedere seconde telt hier. Ik smacht naar mijn kop koffie in de woonkamer, met op de achtergrond slechts het getik van de klok.

Zachtjes loop ik naar beneden, duw de deur open en net voordat ik gelukzalig wil zuchten: ‘wat een heerlijke ochtend’, zit een 5-jarige kleuter mij grijnzend aan te kijken. Om zijn mond zijn de resten van chocopasta zichtbaar en ik zie aan de resten broodkorsten op de grond dat deze hem niet smaakten.

‘Ach al wakker, ik heb je niet naar beneden horen gaan.’ Ik prijs zijn zelfstandigheid, dat hij zelf zijn broodje heeft gesmeerd en neem de zooi op de eettafel voor lief.

Ik krijg een goedemorgen mama en een dikke knuffel en de lekkerste pastazoen van de hele wereld en hij begint met het bouwen van een jungle.

Het is wat het is, belangrijke zaken eerst nu: koffie.

Ik ben bij het zesde schepje, een sterke bak moet het worden voel ik al aan, als er boven twee meisjes beginnen te gillen.

‘Mamaaaa, de borstel zit vast in mijn haar’

Ik adem diep in: het is wat het is. Gooi de laatste schep koffie erin en loop naar boven. Daar tref ik een hysterische dochter aan met een roze borstel in haar rode haar, aan de borstel hangt mijn andere kleuter die met alle macht haar zus probeert te bevrijden.

Ik kijk op de klok: kwart voor 7. Gelukkig alle tijd van de wereld nog en ik vergeet dat ik zojuist de eerste fout heb gemaakt. Ik ben kampioen treuzelen en zojuist heb ik mezelf de eerste voorzet gegeven om daarmee te gaan beginnen.

Na een 45 minuten haren ontwarren en invlechten , ‘het is wat het is’ te prevelen, mijn puberdochter uit bed te roepen, sokken te zoeken, op avontuur door de jungle van mijn kleuterzoon te gaan, zit ik om half 8 eindelijk aan mijn koffie.

Ik probeer mijn werkknop vast te zoeken en me voor te bereiden op 26 pubers die ik over een uur tegenover me heb zitten. Dat wil niet echt lukken, er gaat namelijk thee over tafel, er moet ineens een toets nog snel geleerd worden en mijn dochter is ongesteld en schreeuwt dat haar leven vreselijk is. Ik weet eigenlijk zeker dat ik van haar win op dit moment, maar ik blijf mediteren: ‘Het is wat het is.’

Het is 7.50. Iedereen poetst zijn tanden, de jassen en schoenen gaan aan en de voordeur gaat open. Mijn oudste kleuter blijft even in de deuropening staan en kijkt me verbaasd aan.

‘Mama, heb je pyamadag op school?’

Ik sla mezelf voor mijn hoofd en zie dat ik nog vrolijk in mijn friends-shirt rondhuppel die ik na het douchen snel heb aangeschoten: coffee first, heb ik gedacht…

Ik ren naar boven schiet de eerste de beste broek aan, frommel mijn haar in een soort van staart, gooi wat mascara op mijn gezicht en sprint naar beneden alwaar ik mijn puberdochter whatsappend aantref.

‘Ja niet handig he mama alles op het laatste moment.’

Ik adem diep in:

‘Het is wat het is’

8.30, nog geen koffie gehad en de klas stroomt vol.

‘Juf, u ziet eruit alsof u wel een kop koffie kunt gebruiken

8.40

De verhalen over het weekend klinken door de klas. Ik luister aandachtig, met in mijn hand een grote mok zwarte koffie.

Meer in het hier en nu, dan dat moment, was ik nog niet geweest.

Het is, wat het is.

Herfst

•••••••••••••
slenter me zacht
door het leven
leer me wat ruimte is
••••••••••••••

©️wendy

Over ongeduld

•••••••••••••••••••••••••••

over haastige spoed
en dat soort dingen
als een tikkende tijdbom
met het mes op de keel
niet kunnen wachten

alsof de winter
de tijd
van de herfst niet nodig heeft
om de reis te maken

trappelende voeten
als een klein kind
op de vloer liggen
jammeren

had de tijd
de ruimte gekregen
hadden de dagen niet
zo lamlendig lang
geleken
dan was er op de rem getrapt
was het niet uit handen gevallen

ongeduld gooit haar eigen
glazen in

•••••••••••••••••••

©️wendy