Over haast

Het was goed.
De haast in haar lijf bedaarde.

Het kwam zo.
Ze bleef staan en keek de wereld in;
Lopende mensen, zwoegend, rennend, hijgend van plaats naar plaats.
De snelle ademhaling die ze zag was voor haar geen vreemde.
‘Waar lopen al deze mensen toch naar toe?’, dacht ze.

Ze keerde zich naar binnen, legde haar hand op haar buik.
In en uit.
Langzaam.
Adem in en uit.
Deze ademstroom voelde tegennatuurlijk.
Het was de druk van het moeten dat haar een hele lange tijd voortduwde.
Zo was ze ontstaan.
Altijd op scherp
Altijd op weg.
Altijd beter.
Altijd moeten.
Altijd alles willen hebben.
Altijd eerder dan de ander, altijd meer, altijd grijpen, graaien, groter, gretiger.
Tot nu.


Er was iets wat de haast tot kalmte maande.
Ze wilde dat gevoel grijpen, maar het liet zich niet vangen.

‘Wat is het dat mijn rennen doet stilstaan?’, vroeg ze zich af.
Ze ging zitten en staarde naar de mensen buiten haar.
Door de flitsen van het rennende heen en weer zag ze iemand zitten.
Zijn ogen ontmoette die van haar, de rust raakte haar ziel.
Zonder te spreken wist ze dat hij zei:
‘Kom tot rust en leef!’

Op dat moment begon de rust te stromen
Ze verwonderde zich over de vrede die het haar gaf.
Zo zat ze een hele tijd.
Totdat ze dacht:
Ik denk dat ik de haast naast me neerleg en me in deze stilte berust.
Dat deed ze.

En ze wist dat het goed was.

©Wendy

Autonomie

••••••••••••
jij bent
van mij
ons is wij
sprak jij

tot ik zei

nee schat
jij bent van jij
ik is van mij
wij zijn vrij

•••••••••••••••
©️wendy

VRIJHEID

•••••••••••••••

zal ik durven
zal ik stappen
zal ik springen
uit de band
van moeten
alleen maar mogen
zou ik kunnen
denken dat ik het kan

zou ik zweven dan
zou ik roepen
durven schreeuwen
voor mijn part
zeven zeeën bevaren
leven vanuit mijn hart

kan ik vrijen met het leven
zoals een echte vrijer kan
vrijheid snuiven
duizend lijntjes
lallen zonder wijntjes
omdat ik het leven leven kan

vanuit mijn buik
van de top
tot aan mijn tenen
van adem vieren
van verdomme
leef dat leven voluit
van sta weer op, lach, verwonder
al ga ik onderuit

ik zal durven
ik zal stappen
ik zal springen
uit de band
van moeten
alleen maar mogen
ik weet dat het kan

zie mij staan dan
het leven leven
ja met mijn voeten in
de modder
verken ik nieuw gebied
in al zijn schoon
in volle glorie, in lelijkheid
ik adem met volle teugen
niet meer leven in een leugen
ik vond de sleutel
heb mezelf uit de kooi bevrijd
••••••••••••••••••••••••••

©️wendy

WOL

•••••••••••••••••••••••••
als wol mijn gedachten
draden maken ingewikkelde knopen
in mijn maag
als de avond valt

valt dan de dag om?


sluimer zacht
wacht op mij
als ik vergeet de dag te ontknopen
ik ontrafel het leven nog steeds
geen weet
van hoe het patroon te bewandelen
de randen
van mijn gedachten
zijn van de naald gevallen
en ik vrees
dat ik mezelf verlies
in bolletjes wol
•••••••••••••••••••••••••


©️wendy

Ontsnappen

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
wat dat toch is
met dat hoofd van mij
die zinnen
over beminnen
en zaken
die je zelfs het papier
niet durft toe te vertrouwen

gedachten
over in een hokje zitten
in een vakje tussen lijnen
die uitgewist willen worden
gum al in mijn hand
maar de norm
schreeuwt te hard
moord en brand
in mijn hoofd

wat is dat toch
dat verlangen
naar ontworstelen
uit de greep
die me zo beklemt
ik zou woorden over mijn lippen
willen laten komen
maar mijn mond zit op slot

zal ik verspillen het vertrouwen
het verlangen zien als goede wijn
dat verdient geproefd te worden
rood, warm
vol en zoet
als een nacht doorhalen
de kater voor lief nemen
alles buiten zinnen zetten


ontsnappen is nog nooit zo verleidelijk geweest

•••••••••••••••

©️Wendy

ZIN

dat wat hij zacht
sprak in de nacht
terwijl de maan
aan was
de wolken haar
verstopten
was niets meer dan
louter gezwets
ze dacht al
zinloosheid in zijn
zinnen te horen
maar in zinloosheid
is er nog ruimte om
te  vragen wat de zin
dan is
het nut
als er dan geen antwoord is
dan maar kille zoenen
gehijg in de stilte
zwijgen is beter dan
zoeken naar woorden
om iets zeggen
alles zou toch betekenisloos zijn

als ik verdwijn
dacht ze
ligt hier op deze warme
plek
dan een ander nutteloos te wezen
te zijn
als ik verdwijn
als sneeuw voor de zon
zal hij me missen?
is gemist worden dat wat
zin geeft aan de mens?

laat me dan maar de zon zijn
hij de sneeuw
dat ik verwarm
verlicht

dat zou zinnig
zijn
kilte verlichten
zinloze zinnen
aanzetten tot vragen
en dan zoeken

hij sprak zacht
dat het zin had
dat zij bij hem was

zij stond op
klopte het stof van haar af
en vertrok
••••••••••••••••••••••••••••••••••
©️wendy

HART

••••••••••••••••

de deur is van lood
te zwaar
ik stond er tegenaan
dacht

als ik zou kunnen
dan opende ik nieuwe deuren
lichter
zou het worden
de gedachte maakte plaats
de wil kwam om de bocht
ze zei
dat als ik wou, dat ik mocht

ik duwde
duwde
duwde zo hard
dat
ik schreeuwde
ik schopte
ik huilde
ik lachte
mijn vrijheid tegemoet

eenmaal buiten
was mijn veiligheid weg
de eenzaamheid vloog naar mij toe
hij zei
terecht
dit verdriet in je hart
je veilige huis
je veilige haard

ik werd kwaad
riep dat ik ook wilde leven

niet meer trekken
niet meer slepen
niet meer smeken

de eenzaamheid vervloog

de aarde begon te trillen
vanuit het hart
ontstond ineens een boom
geworteld in woeste aarde

ik knielde
greep de kiezels tussen het zand
ik wist:


dit land
zou ik gaan bewerken
deze tuin zou ik omheinen
geen ongenode gasten
in deze vrijheid blijf ik staan

ik heb een deur neergezet
de sleutel in mijn handen
ik bepaal wie ik binnen
wie ik zal verbannen
ik bepaal wanneer het licht aan
geen ruimte in mijn hart
die iemand ooit nog zonder toestemming binnen zal gaan

©️wendy

Duizend Vlinders

••••••••••••••••••••••••••
sluit mijn ogen
om maar bij dat gevoel te komen
dat ik niet kan vangen
om maar te grijpen
wat aan mij voorbij gaat
als wolken
vluchtig

kon ik vliegen
dan zou ik wonen op wolken
als de aarde te zwaar wordt

sluit mijn hart
om niet te voelen
dat ongrijpbare
het is als zonlicht
en toch
voelt als een dreigende storm

waren mijn voeten licht
dan zou ik vluchten
ik sta aan de grond genageld

sluit mijn handen
voor mijn lijf
starend in de verte
wil ik grijpen het ongrijpbare
het gevoel in mijn buik
van meer dan duizend vlinders

kon ik ze vangen
zou ik ze in een potje doen
uit mijn lijf, in het zicht
er naar kijken van een afstand

sluit mijn verlangen
om niet te willen
waarna ik smacht
niet te voelen
het verboden woord

kon ik mijn leven
schrijven op papier
dan zou dit het zijn
jij uit het hoofd
uit het hart
jij uitgewist
als gesmolten sneeuw

••••••••••••••••••••

©️wendy