Stuk

ik zou zuchten

als mijn adem niet zo vast zat

de wind blaast belangeloos in het rond

ik sta aan de grond 

genageld

jij die loopt ziet niet dat ik haper

ik stond erbij 

en keek

hoe onze ondergrond de afgrond werd

ik heb de scherven verstopt

toen wij ons hebben kapotgemaakt

adem stokt in mijn keel

ik bid dat je onze gebrokenheid 

niet zult vinden

ons laat zijn wat het is

wat het was

dat we huilen om het gemis

en dat dat goed is

op een gekke manier..

©️Wendy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s