REN


oude gympies op het asfalt
mijn blik is ver vooruit
de horizon mijn eindpunt
mijn hart klopt luid

ik wil vrij zijn
licht lucht adem
laat me los
in niemandsland
schud de ballast van mijn schouders
ik hoef niemands hand

in de mijne

laat me los
laat me adem
laat me aarde
zee en vuur

laat me ritme
laat me zweven
laat me rennen
voor zolang het duurt

en als ik klaar ben
met rennen
jou bij de finishlijn
zie staan

dan ben ik misschien
klaar om te leunen
dan misschien kan ik
de liefde aan

voor nu is
alleen genoeg
bouw ik een muur
om gevoel
ren ik de longen uit mijn lijf
oude gympies op het asfalt
de horizon mijn doel

©️wendy

SPIJT

je bent gebroken

gehavend

achtergelaten

het spijt me

je wonden gelikt

je hebt mijn tranen gedroogd

maar het spijt me

het spijt me 

van alle

alle zeer in je hart 

dat ik je hoofd heb verward

dat ik mijn hart heb verhard

het spijt me

de tijd leek zo zoet

leugens met vaal linnen bedekt

witte lakens besmet

het spijt me …

en toch

kom kus me zacht dan

kus mijn mond

ik zal jouw wond

verzachten met woorden van waarheid

van spijt en berouw

omhels ik jouw gebroken hart

in mijn handen

ik kijk en ik huil

mag ik je weer maken

mag ik ons weer lijmen

voor de pijlen

voor de knallen

voor de scheuren 

voor de jaren dat we ons niet hebben zien vallen

voor verleidelijke gevaren in vaten 

die we ons hart hebben binnen gelaten 

voor dat we ons uit onze handen hebben laten glijden

dat we dit alles niet hebben kunnen vermijden;

het spijt je 

het spijt me

©️Wendy

Geef me een huis

houd me vast
laat me nu niet vallen
ik weet niet wat me overkomt
wil je van me blijven houden
al snap ik niet waar dat
houden van
vandaan komt

ik ben de weg al een tijdje kwijt
en
zoek iemand de me wil wijzen
die blijft
niet bij me vandaan rent
en ik vraag me af of jij het bent

vraag me af of jij het bent

en

neem me bij de hand
en
vertel mooie dingen over
vroeger dan weer later
over verhalen
waar ik niets van snap

neem me bij de hand
wil je met me verdwalen

voel jouw adem in mijn hals
is dit
en voor even
of voor altijd
je handen op mijn lijf
ik wilt niet dat dit
veel te vroeg voorbij
is
dit gevoel

ik ben al een tijdje zo alleen
in de ruis
en
zoek een thuis waar een arm
en dan een schouder,
iemand die niet rent
als ik val en
ik vraag me af of jij het bent

neem me bij de hand
en
vertel mooie dingen over
vroeger dan weer later
over verhalen
waar ik niets van snap

neem me bij de hand
wil je met me verdwalen
vertel me verhalen
over dat vallen
niet erg is
gebrokenheid echt is
heelheid de weg terug is
omdat ik altijd thuis ben bij jou

•••••••••••••••••••••••••••••••••
©️wendy

Meisje

meisje meisje
meisje
jij
bent de mooiste van de wereld
meisje meisje
meisje
jij
zou je echt wel willen doen

ik beloof je gouden bergen
mooie dromen
luchtkastelen
meisje meisje meisje
jij

en dan zoenen
en dan strelen
en dan lekker
lekker klef

nee niet doen

en dan toch uitproberen

nee niet doen
rot op
ga weg

meisje meisje meisje
toe nou
even snel
even maar
kom op
ik ben een echt vent
meisje
je hebt me lief
je weet toch
dat je alles voor me bent

nee houd op
ga van mijn lijf
ik zeg nee
verdomme vent

maar het meisje heeft geen woorden
het komt haar strot niet uit

de jongen blijft haar strelen
zij schreeuwt van binnen luid
laat me los
laat me los
laat me nu verdomme gaan

maar de jongen
laat zich niet kennen
ze heeft het toch al
met iedereen gedaan

en de volgende dag
de kerk maar wijzen
moet je zien wat een slet is zij

en die jongen van dat meisje
hoort er nu helemaal bij

gouden bergen
luchtkastelen
glorie halleluja
oh wat zijn we heden blij

©️Wendy

Stuk

ik zou zuchten

als mijn adem niet zo vast zat

de wind blaast belangeloos in het rond

ik sta aan de grond 

genageld

jij die loopt ziet niet dat ik haper

ik stond erbij 

en keek

hoe onze ondergrond de afgrond werd

ik heb de scherven verstopt

toen wij ons hebben kapotgemaakt

adem stokt in mijn keel

ik bid dat je onze gebrokenheid 

niet zult vinden

ons laat zijn wat het is

wat het was

dat we huilen om het gemis

en dat dat goed is

op een gekke manier..

©️Wendy

Hemelreis

Ze was 11, mijn nichtje.
Terwijl ik in een stoffenwinkel woest de lappen aan het doorspitten was voor mijn trouwjurk, vocht zij op straat voor haar leven.

Op de zondagsschool hoorde ik als kind verhalen over God die dode mensen levend maakt. De hele weg naar het ziekenhuis heb ik met de Man met de baard zitten onderhandelen. Maar het heeft niet geholpen.
Een automobilist reed veel te hard, zag haar te laat en in 1 seconde was haar jonge leven voorbij.

Er was een vrouw gisteren. We sporten samen in dezelfde sportschool. Ze had een luisterend oor nodig, zo bleek; de schoonzus van haar zoon heeft nog maar enkele maanden te leven. Drieëndertig is ze. 33. Twee kleine kinderen. Ik kon niets anders uitbrengen dan :’Wat is het leven soms oneerlijk he.’ Ze knikte, mijn sportpartner en we zwegen. Soms rest er niets dan te zwijgen.

‘Toen ik nog niet geboren was, woonde ik in de hemel’, sprak mijn dochter van 6 vanmiddag wijs. Ze zei het zo overtuigend, dat ik het bijna ging geloven.
‘Oh ja’, zei ik. Mijn dochter knikte enthousiast en zei dat alle mensen in de hemel geboren worden en dan als baby in de buik van hun moeder terechtkomen en dat als we doodgaan we weer naar de hemel reizen. ‘En dan begint het weer opnieuw.’

Ik vind het een troostrijke gedachte die mijn zesjarige meisje geeft.
De angst voor de dood heeft bij mij er altijd diep ingezeten: voor alles bang, het leven te groot, de levensvragen te ingewikkeld, de depressies te diep. Mensen die komen en gaan.
De oneerlijke kant van het leven waarin veel te jonge mensen terugreizen naar de hemel, of God en mens weet waarheen.

Ze was een heerlijke, levenslustige vrouw. De moeder van een vriendin. Of ik wilde spreken tijdens haar afscheidsdienst, in het Drents, dat dan weer wel. Ik zat aan haar bed en mocht luisteren naar haar levensverhaal. Er werd gelachen, gehuild en de anekdotes vlogen voorbij. Evenals haar tijd hier op aarde. ‘Er moet veel gelachen worden’, zei ze, ‘niet van dat verdrietige, ik heb een mooi leven gehad.’

Temidden van het leven, met één voet al over de grens, omhelsde ze de dood. Het was goed.

Ik kan het niet bevatten; dat je vrede kunt voelen wanneer je weet dat je gaat. Misschien is dat het grote mysterie rond die laatste levensfase.
Wat ik wel heb geleerd, van deze vrouw, maar ook van anderen die mij zijn ontvallen, is dat de dood omhelzen in het leven, het niet schuwen, maar er naar durven kijken, erover durven praten, de angst verjaagd. De dood hoort bij het leven: het is komen en gaan. Hoe verdrietige en oneerlijk het soms ook is.

Ze was 11, mijn nichtje. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Ze is niet weg, ze heeft een plekje gekregen; in mijn hoofd en in mijn hart. Af en toe ga ik er even naar toe. Om haar te missen, even weer te rouwen en stiekem naar boven te kijken en te zeggen: ‘Ik hoop dat je een goede reis hebt gehad.’

©wendy

Over jou

ik vier jouw leven
neem 4 bier, wat bitterballen
de beste whiskey van het huis
ik zing jouw lied
de longen uit mijn lijf
scheld en vloek, jank en tier
was jij maar hier,
was jij maar hier
ik pak je foto
loop naar het bed, staar uit het raam
dan naar de kast, je jas
hangt al een jaar stoffig te wezen
ik ruik jouw kussen
adem diep jouw geur
scheld en vloek, jank en tier
was jij maar hier,
was jij maar hier
ik brand een kaars
na een lucifer of vier, brand mijn vingers
jouw ring in een schaaltje
je sloffen naast de kast
denkend aan hoe het was
lach ik, jank en tier
in mijn hoofd
in mijn hart
in alles schat ben jij nog hier

©️wendy

VIER

klaar met de tranen
pak een fles wijn om te vieren
te vieren het leven
vier het leven
ik heb te lang te veel wind gevangen
te hard gezwoegd
je bemoederd
te lang de broek aan gehad
ik trek het uit
uit huis
vlieg en vrij
laat me leven zwieren
laat me onder de sterren
op gras slapen
laat me jazz en mijn heupen draaien
laat me los
vier het leven
laat mijn hart ontdooien- vurig branden
laat me vallen en struikelen
geen verantwoordelijkheid hoeven dragen
laat me domme foute mogen maken
laat me gaan
ik schud het juk van me af
alle twijfels en vragen
alle donkere dagen dat jij er wel was maar niet was
laat me zuchten verzuchten
duiken in diep donker zeewater
en mijn kleren op het strand
laat me hand in hand
love and peace no war met mezelf
laat mijn adem stromen
laat me gaan
laat me dromen
Ik vier het leven
vier het leven

al is het maar voor even
omdat jij de wekker hebt gezet

•••••••••••••••••••••••••••••••

©️wendy

Vuur

pak me op
draai me rond
zet me neer
mond op mond
adem me in
omhels me zacht
sleur me mee
in de nacht
in de dag
houd me vast
laat me los
pak mijn hand
streel mijn wang
kus mijn hals
streel mijn rug
draag me weg
breng me terug
vlecht me in je hart
draag me als een ring
lijm me in je ziel
voer me, geef me
je liefste fluistering
oog in oog
huid op huid
zuchtend verlangen
blaas dit vuur
nooit meer uit

©️Wendy