Gloria

in de hemel was het mooi geweest

Hij keek eens naar beneden

verdrietig ontevreden

want zij hadden de Vrede ontvriend

gebroken was het koord

Hij keek naar Zijn handen

scheppende kracht

Hij zuchtte de adem

die de mens tot leven bracht

Hij zag de waarde van de aarde

en al wat leefde, het had zin

eigenhandig af te dalen

Licht te schijnen op zij die steeds verdwalen

de Schepper van de belofte

had Zichzelf een Kind geschapen

Gloria in de nacht

Hij keek naar Zijn handen

heelheid doorboord

Hij had genade geschapen

verslagen de dood

Liefde gaf leven

het Levende woord

©wendyvanschaik2019

Breken

breek me in stukken

sla het donker uit mijn lijf

uit mijn hoofd

uit mijn ziel

uit mijn dove gevoel

van nuchterheid

laat me zweven

op de toppen van de wind

als de wind toppen heeft

laat me zweven

en leg me dan neer

in luwte

in kalmte

in zachte regen

op mijn huid

dat de wonden

verzorgt

verzacht

breek me open

en maak me dan weer heel

met licht

liefde

of zoiets

iets zachts

dat koude gedachten

verdrijft

maak me stil

niet doodstil

maar kalmte voldoet

als zachte sneeuwvlokjes

op je tong

die langzaam smelten

zo fris

breek me

maar lijm me

maak me weer heel

©wendyvanschaik2019

In het niet

ik was niet binnen

niet buiten

ik was ergens tussenin

kon niet naar voren

of draaien

er was nergens een begin

ik kon niet lopen

niet strompelen

niet springen

hoog of laag

ik kon niet spreken

niet denken

niet stellen de juiste vraag

ik kon niet in het licht

niet in het donker

het was mistig

grauw en grijs

ik kon niet de muziek

in mijn oren

ik kon niet horen de juiste wijs

ik kon niet eten

niet drinken

niet slikken de juist pil

ik kon niet huilen

niet schelden

ik kon niet wat ik wil

behalve zuchten

eindeloos

zuchtend

tomeloos

lange adem blazen

starend

lucht over mijn lippen

een gat in de dag staren

tot de adem stokt

ik kon niet in

ik kon niet uit

ik was tussenin

de draad kwijt

het begin

was het eind

©wendyvanschaik2019