Dus mijn opa sprak   
” Zo de Heere wil, zo de Heere wil,
zo Hij wil zal het leven gaan” 
En ik zie mezelf daar nog staan
met  blote voeten in het gras.
En ik weet dat ik dacht,
maar wat wil Hij dan
Jaren later met mijn ogen omhoog gericht,
starend naar de wolken,
Hoor ik nog steeds:
Zo de Heere wil.
Maar op mijn vraag:
Wat dan?
Blijft het stil

Genoeg gewacht dacht ik dan,
Ik vertrek.
Ik weet dat ik het zelf kan,
zonder te weten waar naartoe.
Ik sla verschillende paden in,
struikelend, vallen ,weer opstaan,
door opnieuw doorgaan
soms even niet;
Een kruispunt ik sta,  stil..
Zeg het me dan,
schreeuw ik
Zo de Heere wil? Zo de Heere wil.

Is er een bestemming, een lot
een vast patroon door  Hem bepaald.
Zegt u het me dan God
daar in de hemelhoog,
pak me op zet me neer,
op de juiste plek deze keer.
Want de tocht naar zoeken van de zin,
het brengt wanhoop , het lijkt eindeloos,
ik start telkens aan het begin.
Wat is het dat U wil?
Ik gil.
Het blijft stil
stil
stil..

Dus mijn opa sprak   
“Zo de Heere wil, zo de Heere wil,
zo Hij wil zal het leven gaan”
Opnieuw zie ik mezelf daar staan.
Blote voeten in het gras,
ik herinner me dat hij nog niet uitgesproken was;
“Gods wegen zijn ondoorgrondelijk,
zijn stem moeilijk te verstaan,
in de vrijheid ons gegeven,
in de haast van dit leven
komt het op de stilte aan.” 

En ik weet dat ik dacht,
maar wat wil Hij dan 
hoe kom ik tot mijn recht
Ik speel geen spelletje,
God ik meen het echt,
Nu,  met mijn ogen omhoog gericht
Starend naar de wolken
Hoop ik op een teken
iets van een schitterend mooi licht
gedonder  uit de hemel , 
Een teken van God, dat is wat ik wil
Dus ik blijf
stil,
stil
stil..

 

©wendyvanschaik2019