Jaloers

ik zag de zijne
om jaloers op te worden
ze waren mooier dan de mijne
zo mooi zo apart
ik heb nog nooit zulke mooie gehad;
zoals met biezen rand
of van prachtig wit kant
gestippeld, gestreept een kek patroon
niets van dat, die van mij zijn zo doodgewoon
van die blauwe
van dat kouwe
die ouwe
die niemand wou
die bleef liggen in de  koopjesmand
nee had ik zoals de zijne:
dan kon ik zeggen,
niemand heeft zulke mooie als de mijne;
prachtige gordijnen..

©wendyvanschaik2019

ADEM

in de stilte van mijn kamer
hoor ik niets anders dan mijn
adem
in 
uit

het versnelt 
het hart kloppend in mijn keel
wanneer ik te veel
denk aan:
de laatste 
zucht
van de lucht 
die ik inhaleer
of dat er dan
niets is
of
zomaar iets is
iets onbeschrijfelijk donkers
dat in mijn hart zal vallen 
dat ik ineens wegren
dat ik dan niet meer weet 
zelfs vergeet 
dat ik ook van waarde ben,

dat ik dan jou zie staan
het is met afkeur 
met grimmigheid kijk jij mij aan
mijn adem stokt
mijn stem verstilt;
de twijfel slaat in
ben ik gewild ?
op de grond waar ik sta
mag ik nemen van de lucht
waar ik ga
ik verstik mezelf met jouw oordeel
ben ik te weinig,
ben ik genoeg, 
ben ik te veel? 
de tijd tikt de uren van de klok
mijn hart raast
terwijl ik in alle haast,
mijn rust probeer te bewaren

als een corset trek jij
mijn grenzen aan
ik stik
binnen kaders 
ben ik zonder levenslucht
geen zucht
wind die daar waait
het is de ruimte die adem 
geeft
ik knip het lint
de waarheid verslint
jouw leugens

in de stilte van mijn kamer
hoor ik niets anders dan mijn
adem
in 
uit
krachtig 
levensadem in mijn neus
mijn longen vullen zich met lucht
mijn hart wordt licht
en ik verzucht:
zolang mijn adem stroomt 
heeft mijn leven zin

©️Wendyvanschaik2019

Verlatingsangst

 

blijf
ga niet weg
ik bind je hart
met woorden vast
op papier
zodat je hier
in mijn nabijheid blijft

blijf
zonder jou
wordt mijn veiligheid beroofd
verdwaald mijn hoofd
in angstige gedachten
als je beloofd
dat je niet gaat
mijn angst niet verlaat
laat ik het touw even vieren

blijf
je moet blijven
sta niet op
wacht,  stop
niet gaan, nee
nee niet gaan, blijf
ik gooi mijn lijf
voor jouw voeten

blijf
of anders
ik trek het touw aan
zodat je niet kunt gaan
handen trillen, opengereten wonden
nu ik eindelijk de liefde heb gevonden
wil ik je niet kwijt

blijf
je blijft
bij het raam zie ik je staan
ik heb de deur op slot gedaan
de sleutel in mijn maag
nu is het niet meer de vraag
of jij mij
verlaten zal
in de val
mijn angst heeft jou gevangen

 

 

 

 

©wendyvanschaik2019

 

 

Zinvol leven

maandag,

de  wekker,

snooze,

de wekker

is weer gegaan,

gaap, opstaan

koffie, thee, bakje muesli mee

op het balkon, de ochtendzon

straalt ,

zoekend naar het nieuws in de krant

in gedachten verdwaald

jas aan, frisse neus, stap over de drempel

en warempel, onderweg

in angstvallige capriolen terecht gekomen,

door verzonken in wilde dromen

struikelend over stoeptegels,

binnen de regels, stipt op tijd,

de file vermijd

werk, wandel,  winkel.

knikje hier, ik zwaai daar

werkdag klaar

sleutels,

open die deur, lekkere geur

van avondeten, warm huis

voeten op de bank

even niets….ik dank

voor de dag..

en dan ineens

maandagmijmering ,

ik begin te schrijven over dat gevoel

twijfel over :

heb ik zin gegeven

is het zinvol geweest de dag

ik bedoel:

vandaag

Ik word wakker, sta, bid, eet, val, struikel, lach tranen met tuiten, loop fluitend buiten, wring me in allerlei bochten, mijn angsten bevochten,  ik luister, fluister vriendelijkheid, geen mens vermijd, liefde rondgestrooid, wat aangeklooid, onbevangen liefde ontvangen, gejankt, gemopperd, geschreeuwd, gezwegen, intens geliefd van geluk gezweefd de dag beleefd…

ik stop met schrijven,

denk en lees de woorden geschreven

hardop verwonderd:

ik heb een zin vol leven!

©wendyvanschaik2019

Zo de Heere wil

Dus mijn opa sprak   
” Zo de Heere wil, zo de Heere wil,
zo Hij wil zal het leven gaan” 
En ik zie mezelf daar nog staan
met  blote voeten in het gras.
En ik weet dat ik dacht,
maar wat wil Hij dan
Jaren later met mijn ogen omhoog gericht,
starend naar de wolken,
Hoor ik nog steeds:
Zo de Heere wil.
Maar op mijn vraag:
Wat dan?
Blijft het stil

Genoeg gewacht dacht ik dan,
Ik vertrek.
Ik weet dat ik het zelf kan,
zonder te weten waar naartoe.
Ik sla verschillende paden in,
struikelend, vallen ,weer opstaan,
door opnieuw doorgaan
soms even niet;
Een kruispunt ik sta,  stil..
Zeg het me dan,
schreeuw ik
Zo de Heere wil? Zo de Heere wil.

Is er een bestemming, een lot
een vast patroon door  Hem bepaald.
Zegt u het me dan God
daar in de hemelhoog,
pak me op zet me neer,
op de juiste plek deze keer.
Want de tocht naar zoeken van de zin,
het brengt wanhoop , het lijkt eindeloos,
ik start telkens aan het begin.
Wat is het dat U wil?
Ik gil.
Het blijft stil
stil
stil..

Dus mijn opa sprak   
“Zo de Heere wil, zo de Heere wil,
zo Hij wil zal het leven gaan”
Opnieuw zie ik mezelf daar staan.
Blote voeten in het gras,
ik herinner me dat hij nog niet uitgesproken was;
“Gods wegen zijn ondoorgrondelijk,
zijn stem moeilijk te verstaan,
in de vrijheid ons gegeven,
in de haast van dit leven
komt het op de stilte aan.” 

En ik weet dat ik dacht,
maar wat wil Hij dan 
hoe kom ik tot mijn recht
Ik speel geen spelletje,
God ik meen het echt,
Nu,  met mijn ogen omhoog gericht
Starend naar de wolken
Hoop ik op een teken
iets van een schitterend mooi licht
gedonder  uit de hemel , 
Een teken van God, dat is wat ik wil
Dus ik blijf
stil,
stil
stil..

 

©wendyvanschaik2019

NEE

je vraagt

ik adem diep

want ik weet wat jij wilt

dat ik zeg

maar ik loop mijn eigen weg

ik verzucht jouw verwachting

van mijn schouders

ik draag niet langer de last

van voldoen aan jouw wensen

en van al die andere mensen

of van de donkere stem in mijn hoofd

die roept: ja beloof, beloof

zodat ik struikel over  

dat wat ik niet waar kan maken

zal verzaken

vertrouwen verliezen

niet kan kiezen

tussen liefde voor mezelf

of jouw liefde voor mij

maar dat is voorbij

ik ben sterk nu

voeten stevig op de aarde

rug recht

kijk me dan

ik ben het echt

ben je klaar

voor mijn antwoord

NEE

©wendyvanschaik2019


.

Dankbaar



“Ik ben dankbaar”, sprak de oude vrouw ,
“dat is wat ik nog zeggen wou.”
“Waarvoor”,  sprak haar man,
hij was even gerimpeld als zij.
“Nou voor die maandag in mei,
dat jij je paraplu boven mijn hoofd….
terwijl de regen spetterde op het trottoir
dat jij toen zei ik breng je thuis, en ik riep, maar, kennen we elkaar?
En toen maakte jij dat gebaar, 
dat je me hand pakte, hem schudde
Sjaak zei je, en op je lip een sigaret
Sjaan, zei ik, we lachten en met dikke pret,
sprong ik bij je op de fiets
Ach dat was niets voor zo’n meiske als ik.
“Maar je deed het wel”,
zei hij snel.

Stilte.

Hij streek door haar grijze haar.
Zijn stem brak; “Ik ben je dankbaar,
voor die 65 jaar,
voor de ruzies, het plezier,
je malle streken en diepe dalen,
voor als je me weer es op kwam halen
uit de kroeg
en ik dan spugend op de achterbank lag
je me sterke koffie gaf, de volgende dag.”

Haar gerimpelde hand op zijn wang.

Ze sprak: “of die ene mooie dag in mei was het niet?
Alsof ik het nog zo voor me zie.
Dat jij toen zei ik breng je thuis
en ik riep, maar, kennen we elkaar?
En toen maakte jij dat gebaar.”
“Ja dat klopt”, zuchtte hij,
“je sprong toen achterop mijn fiets..”

Zijn trillende handen in de hare.

Zijn stem brak.
“Ik ben je dankbaar”.
“Dankbaar voor jou lieve Sjaan,
voor je malle streken,
voor de knuffels onder de deken,
voor het bij me zijn ondanks mijn fouten
van dat de buurvrouw net iets te lang bleef
dat je zei: ik wil dat je weet dat ik je vergeef
voor de kinderen, de avonden klaverjassen
voor de stamppot op mijn bord
ik kwam bij jou nooit liefde te kort.”

 “Wie ben je” sprak de oude vrouw,
“ik zoek Sjaak , ik moet hem zeggen dat ik van hem houd”.
“Ach lieve Sjaan, zie me staan”.
Ze sprak:
“Mag ik bedanken, ik houd niet van oudere mannen”.

Haar gerimpelde hand door haar grijze haar,
zoekend naar
herkenning van herinneringen,
ze zijn mistig die dingen,
van nu en van toen.

Hij pakt bevend een foto uit zijn binnenzak.

“Weet je nog Sjaan van die zoen?”
Zijn gerimpelde hand pakt die van haar,
ogen die de herinnering herkennen:
“Sjaak? ik ben dankbaar” , sprak de oude vrouw
“Dat is wat ik nog zeggen wou.”
“Waarvoor” verzuchtte  haar man liefdevol,
hij was even gerimpeld als zij.
“Nou voor die maandag in mei
dat jij je paraplu boven mijn hoofd hield toen daar… 
Terwijl de regen spetterde op het trottoir.”

©wendyvanschaik2019

 

 







 

 

 

Dag licht

de dag bedacht
om in bed te blijven
ze had geen zin
om het licht aan te doen
zon je bent vrij
is wat ze riep
de dag was alleen vergeten
dat de maan
zonder zon
geen licht meer schiep
de nacht gaf de dag op haar donder
want wat is de nacht zonder
zonneschijn
te donker

©wendyvanschaik2019