Ze komt neer op beide voeten

klopt het stof van haar jas

ze wil haar lot ontmoeten

tinteling door het gras

glinstering op haar sproeten

van de zon die hevig schijnt

ritme in haar beide benen

rennend

vliegensvlug

voordat de horizon verdwijnt

ze gaat nu

vrij

vastberaden

meer dan ooit

ze heeft voorgoed de gene

van haar lichaam afgegooid

ze draagt de kroon als duizenschoon

volop in bloei waait wind door haar 

innerlijke vrede speelt de boventoon

laat duizend prikkende woorden

laat rusteloze jaloezie

laat angst, laat duister

ze  gaat en ze fluistert;

in mijn hart zal ik dragen

zal ik verstoppen

zodat de nacht het niet vindt

zal ik zeggen, zal ik omhelzen

het kleine kind

dan zal ik haar de zachte woorden doen toekomen;

laat los het vechten

laat los gebalde vuisten

ik wieg je zachtjes heen en weer

en zal zeggen keer op keer

Het was niet jouw fout

 ©wendyvanschaik2018