Het tikken van de klok
gekraak in de pijpen
voetstappen in de gang
ik probeer mijn gedachten te ontwijken
ik wil nog niet zwijgen
laat mij maar praten urenlang
mijn gemijmer uitzetten
ik ben voor mijn gedachten nog te bang
woorden die zich verstoppen
chaos in mijn hoofd
gevoelens zet ik uit
laat mij nog maar even zijn verdooft
dan hoef ik niet te pellen
schil voor schil mijn huid
dan kan ik alles nog bedekken
laat mij maar stilstaan ik hoef niet vooruit
gerommel op de kamer
gelach op de trap
ik vang de prikkels op
ik ben de stilte zat
want het zou dan zomaar kunnen
dat ik U dan ontmoet
als ik de stilte toe laat
weet ik niet wat het met me doet
ik ontwijk kunstig het zwijgen
doe ik dat niet dan stem ik toe
laat mij in het lawaai blijven
voor de stilte ben ik nu te moe

 

© wendyvanschaik2018