Goedemiddag God,

Hallmark is een bedrijf dat kaartjes en cadeaus bij mensen thuis bezorgt. Als er iemand jarig is dan kun je online een kaart kiezen, eventueel met een leuk kado, je voert dan het adres in van de jarige en Hallmark regelt voor je dat het er komt.

Ja God, de wereld is in een korte tijd snel vooruit gegaan. Het wordt alleen maar makkelijker en ik kan dus vanuit mijn luie stoel iemand een enorm leuke verrassing bezorgen.

De verrassing was alleen niet helemaal geslaagd: de helft van de rozen waren dood en geknakt. Er waren nog een paar gekleurde rozen over. Ik weet zeker dat wanneer ik ze zelf had gekocht, er een prachtig boeket in de vaas had gestaan en ik er met de jarige over had gesproken, want dan was ik blijven hangen voor een kop koffie.

Nu appte de jarige mij een aantal foto’s van het treurige geheel: 6 bruine rozen lagen zielig op een paars papiertje in de gekleurde hallmarkdoos.
Het raakte mij; de foto. Niet omdat ik baalde van de rozen, ja dat ook, maar ook omdat die geknakte rozen mij deden denken aan mijn huwelijk. Dat was namelijk de laatste tijd alles behalve een prachtig, mooi boeket.

U weet toch als geen ander, dat mooie dingen kapot kunnen worden gemaakt. Toen U ons maakte, wist U toen dat we Uw ballon van een perfecte wereld kapot zouden prikken? Dat de verleiding op de loer ligt en wij ons maar al te graag daardoor laten grijpen, soms zonder dat we het zelf door hebben?

Hij is de leukte in de wereld; mijn man. Creatief, grappig, rustig, nadenkend. Hij is de leukste en de liefste. Meestal dan.  De afgelopen weken niet meer. We raakten elkaar kwijt. Wat eens een mooi boeket was, was nu een dood bosje bloemen met enkele gekleurde rozen nog in leven staand in een vaas met vies, bruinig, water. Hij zag mij niet meer en daardoor draaide ik mij ook om. Te druk, te veel, te vermoeiend: een sleur. En wat voor een. De zoveelste.  Er ontstond leegte. En zoals U de behoefte had om aan het begin van de tijd van de aarde, de aarde in te kleuren, wilde ik die leegte ook vullen. Niet bewust, nee zoiets gaat heel langzaam..

“Wie in verleiding komt, moet niet beweren: ‘Die verleiding komt van God.’ Want God stelt niemand aan verleiding bloot, zoals Hij zelf ook niet door iets slechts in verleiding kan worden gebracht.”

Liefde is mooi. Evenals aandacht, betrokkenheid en meer van dat soort sociale zelfstandige naamwoorden. Aandacht in de leegte is helemaal geweldig. Vooral als je dat nodig hebt. Zoiets komt altijd op het goede moment. Wanneer je je rot voelt, of je relatie loopt even niet lekker, dan popt er meestal wel ergens een reddingsboei op. In de vorm van complimenten, interesse en dan vooral van andere leuke mensen.

Dat soort dingen worden altijd keurig op tijd bezorgd. Maar U hebt dat niet op de post gedaan. Ik bedoel: die aandacht, wat eerst lijkt op een warm bad, komt niet van U.
Althans dat beweert Jakobus. Weet U wel, Jakobus, die schrijver uit het nieuwe gedeelte van Uw boek. Verleiding, of iets wat eerst lijkt op iets onschuldigs, is niet iets wat U hebt bedacht. Sterker nog Jakobus zegt dat iedereen in verleiding komt door zijn eigen begeerte, die hem lokt en meesleept.

Het was me d’r een die Jakobus. Lekker direct en eerlijk, daar houd ik wel van.
Misschien was het Jakobus ook wel overkomen. Dat hij in een fase van zijn huwelijk niet zo gelukkig was. Eenzaam zelfs en dat op een dag iemand zijn hand iets te lang vasthield en diegene lieve woorden sprak. Dat de leegte wakker werd en dacht; iemand geeft om mij. Dat Jakobus dacht: “ hemeltjelief, wat overkomt mij nu! Dit gevoel heb ik een lange tijd niet gevoelt en nu het daar is, raak ik ervan in de war, het vlijt me, het trekt me naar zich toe maar ik wil er net zo hard van wegrennen, omdat mevrouw Jakobus thuis met het eten op me zit te wachten.”
En ondanks dat er thuis een lieve vrouw zit, kan Jakobus dat gevoel niet tegenhouden. Het verscheurd hem en hij worstelt met dit gevoel. En ik kan me voorstellen beste God dat Hij het wellicht naar U heeft uitgeschreeuwd en zegt: “ God in de hemel, waarom heeft U de liefde geschapen als het zo mooi kan zijn, maar ook kan breken.”

De liefde is iets raars vindt U niet? In de kern is het mooi: liefhebben. Maar het kan ook verwarrend zijn. Want wat is echte liefde; wat is pure liefde. Wanneer iemand je leegte erkent en liefdevolle woorden spreekt: dat is toch liefhebben. Maar als datzelfde liefhebben een gevoel van verliefdheid aanwakkert, op een moment dat het een verboden vrucht is, is dat dan nog liefde of is dat verleiding.

“ Is de begeerte bevrucht, dan baart ze ​zonde; en is de ​zonde​ volgroeid, dan brengt ze de dood voort”

Heeft Jakobus met verleiding te maken gehad of niet.. U weet het, ik niet. Maar wat ik wel lees is dat hij de noodzaak ervan in zag om op te schrijven. Tussen de regels door lees je dat verleiding en begeerte niets geks is. Dat het er is, dat het bestaat, dat het een gevoel is wat ieder moment kan opkomen. Helemaal als je kwetsbaar bent. Dat het niet gek is wanneer je er mee te maken krijgt.  ” Ik ben een mens, en niets menselijks is mij vreemd”,zoals de oude Romeinse toneelschrijver Terentius eens sprak.

Iemand zei tegen mij: Gevoel kun je niet leiden, alleen wat je ermee doet.
Ik was verliefd en ik was er helemaal van in de war. Ik was verliefd , niet op de persoon, maar op de aandacht die de persoon mij gaf. Op de woorden die mijn leegte vulde.
En hoewel er niets spannends of seksueels aan de hand was, waren het verschrikkelijke weken.  Want die verliefdheid verwijderde mij alleen maar meer van de man waar ik eens gelukzalig ” Ja ik wil”  tegen gezegd had. En ik wilde nog steeds, ook al was het op dat moment vreselijk met hem: ik wilde hem niet kwijt.  En ik wist er zit maar een ding op: snoeien die handel. Zorgen dat het geen vrucht kan dragen.

Mijn man en ik gingen eens wandelen. Ik ben de avonturier en bij hem gaat zekerheid en veiligheid voor alles. Ik denk dat U dat ook wel in hem zou kunnen waarderen.
Het was een heerlijke dag, de zon scheen, de wind waaide teder door de bomen en de schaapjes liepen op hun gemak door de velden. U heeft de aarde toch wel heel prachtig ingekleurd hoor. Ik snap het wel dat, toen alles woest en ledig was, U dacht, hier is werk aan de winkel. Ik kon nog uren door Uw schepping lopen die dag. Mijn man dacht daar anders over : “ laten we maar dezelfde weg teruggaan, dan weten we zeker dat we weer thuiskomen” . Uiteindelijk durfde hij met mij het avontuur aan en hebben we heerlijk gewandeld.

Weet U wat eng was. Dat er geen zekerheid meer was. Zelfs niet bij mijn man. De week voordat ik vertelde, wat mijn gevoel was overkomen, was een zwarte week. Alsof er constant een donderwolk boven ons hoofd hing. Het was verschrikkelijk. We waren beiden verdwaald. We liepen en zochten, maar konden elkaar niet vinden.

“De ​liefde​ is geduldig en vol goedheid. De ​liefde​ kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent ​het kwaad​ niet aan, ze verheugt zich niet over het ​onrecht​ maar vindt vreugde in de waarheid. Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.”

Paulus heeft onze trouwtekst geschreven. U heeft prachtige dingen in Uw boek staan. Deze tekst vind ik de mooiste. Omdat deze verteld wat de liefde wel is. Liefde vindt vreugde in de waarheid. En dat is het antwoord. Ik wist dat ik de dood van ons huwelijk kon voorkomen door de ijzige stilte te verbreken en in alle kwetsbaarheid, te delen wat er in mij was gebeurt. Een korte verliefdheid op aandacht, dat mij verwarde, maar wat mij wakker schudde, en liet zien wat ik had.  Doordat ik aanvaarde wat ik voelde, hier in waarheid naar durfde te kijken, en dit durfde te delen, werd mijn man wakker, alsof uit een diepe slaap gekust. 

U weet ik houd van sprookjes. En vooral van die sprookjes waar mensen nog lang en gelukkig leven. Jakobus eindigt in deel 1 van zijn brief ook met een soort van gelukkig eind:

elke goede gave, elk volmaakt geschenk komt van boven, van de Vader van de hemellichten”

Ik geloof graag dat U het goede met mij, met de mens, voorheeft. Al twijfel ik daar soms wel aan. Laat ik maar eerlijk zijn. Het is niet altijd makkelijk om te geloven dat U er bent en dat U zorgt. Het is niet altijd makkelijk om eerlijk, kwetsbaar en open te zijn. Soms is de zonde zo fijn. Omdat je dan niet hoeft te vechten. Maar door geen weerstand te bieden raak je gewond en uiteindelijk zijn de wonden bijna niet meer te helen. Geloven in het Goede, maakt dat ik de juiste keuzes wil maken.

Er waren een aantal rozen geknakt. Dat deed pijn. Maar gelukkig stonden er nog 6 in een vaasje te pronken. Niet alles was stuk. We waren gewoon een beetje gewond en we waren vergeten dat we elkaar konden troosten en in dat verdriet opnieuw konden beginnen.

O, en weet U, een mevrouw van de klantenservice van Hallmark mailde. Ze zei sorry, voor de geknakte bloemen en dat ze een nieuw bosje sturen. Mooi he!

 

 

Tekst uit het boek van God: Jakobus 1 vers 13,14, 15 & 1 Korinthiërs 13

 

 

©wendyvanschaik2018