Het is weer volbracht. Mijn bezoekje aan de sportschool.
Sinds een dik half jaar zoek ik mijn Zin in een zaal vol zwetende mensen. Ik maak mijn hoofd leeg en daardoor houd ik het hoofd koel. Bewegen geeft mij focus en leert mij het doel voor ogen te houden.
Want laat ik eerlijk zijn. Mijn stap naar de sportschool begon met een heel helder doel. Afvallen. Inmiddels was mijn BMI zo in de hoge, dat deze wel een paar toontjes lager mocht gaan zingen. Dat betekende anders eten, minder vooral en bewegen, daar dan weer wat meer van.
Na wat googelen kwam ik op een website terecht van een personal trainer. Dat leek me wel wat. Iemand waarmee je een afspraak maakt, die op je wacht. Haar zou ik niet laten zitten,  een afspraak met haar zou ik vaker nakomen dan een afspraak met mezelf in de sportschool.
Mijn personal trainer, bleek niet alleen een trainer voor mijn lijf, maar zeker ook voor mijn geest. Ze is eerlijk, direct en relaxed. Wat wat tegenstrijdig klinkt bij een personal trainer, maar wanneer ik me loop op te fokken wanneer ik even een pauze neem , omdat ik het gevoel heb dat ik aan een zuurstoftank moet, kijkt ze me gelaten aan en vraagt ze waarom ik mijn energie stop in het mezelf afkraken in plaats van in de volgende tien squats.
Ze is goed voor lichaam en geest.
De laatste training was er een van dertig minuten. Krachttraining deden we en iets verschrikkelijks op een hardloopband. Daarna rende ik 5 km op de crosstrainer. Nou mijn spieren hebben het wel weer gemerkt.
Bewegen is het probleem niet. Ik vind het heerlijk. Alleen eten ook. Eten troost, eten is makkelijk, en voor handen. Het is ook gewoon zo fijn:
Netflixen, met een dekentje, een kopje thee met koekjes en chocola en koekjes en chocola en koekjes en choco… oh op … uhm wat ligt er nog meer in de kast..
Aha, en snoepjes van de kinderen en koekjes, snoepje.. koek… totdat je kotsmisselijk de badkamer in rent, je tanden poetst, de make-up half van je smoel veegt en je als een tonnetje het bed in rolt. En terwijl je met een bolle buik in slaap dommelt, hoor je jezelf nog mompelen: dit doen we morgen niet meer, morgen wordt alles anders.

En verdikkeme, op die nieuwe dag, vind je jezelf weer met je fatsige lijf op de bank, met de restjes suikergoed van de vorige dag. Terwijl je veggiesnoepje nummer tien in je mond propt denk je: wat ben ik in hemelsnaam aan het doen. Alsof je uit je lichaam treedt zie je jezelf van een afstandje de snoepjes in slowmotion ,op de automatische piloot ,naar binnen proppen. Uitgezakt als een klodder pudding hangend op de bank. Je houdt van mooie vrouwelijke rondingen maar je walgt van dit beeld. Omdat je ziet dat het je niet smaakt, omdat je ziet dat dit voedsel betekenisloos is. Alsof je plastic zit weg te kanen. Eten is lekker. Van eten mag je heerlijk genieten, maar dit is geen genieten meer. 

Je sluit je ogen en je hoort de stem van je personal trainer zeggen dat ieder moment een kans is om opnieuw te beginnen, je hoort dat ze zegt; “je kan dit, kom op, rechtop , borst trots, je bent sterker dan je denkt”.
Je kijkt nog 1 keer naar jezelf, je ziet dat je eet om niet te hoeven voelen, om niet te hoeven denken, omdat eten troost en makkelijk is.
Je pakt jezelf bij de hand, kijkt jezelf in de ogen en je zegt: je kunt dit.
“Ik kan dit”.

Je staat op, loopt naar de keuken, flikkert de hele suikerbende in de prullenbak, je linkerhand houdt je rechterhand tegen om het er niet meer uit te graaien en je zegt tegen jezelf: “ en nu is het klaar , vandaag is het morgen en we beginnen opnieuw! We zijn gevallen, maar we staan weer op!”
Opstaan! Opstaan.
Hoe hard je ook valt, hoe moe je ook bent, hoeveel je ook voelt : opstaan.
Omdat je goed voor jezelf wilt zorgen. Omdat je weet dat je maar 1 lichaam, 1 ziel en 1 geest hebt. Omdat je eindelijk wilt leren om van jezelf te houden en vriendelijke woorden over jezelf wilt spreken. Omdat je weet dat jezelf volproppen een afweermechanisme is, een oud patroon, die de achtbaan van emoties alleen maar heftiger maakt. Eten moet jou dienen en jij dient niet het eten.
Dus al val je meer dan duizenden keren keihard op de grond:
Haal diep adem, sta op, borst trots en gaan.
Je bent sterker dan je denkt.
 ©wendyvanschaik2018