Red me van de wanhoop in mijn hoofd
van de duizend slagen
De donkere stemmen die me blijven plagen
Van het donker dat het licht steeds dooft

Red me van de troosteloosheid
Mijn pijnlijke falen
De harde woorden die me naar beneden halen
Van de leugen dat niemand me bevrijdt

Vang mijn lelijkste gedachten
de messen die steken
haal me weg onder deze donkere deken
die de herinnering terugbrengt van hen die lachten

Trek me uit het duister
breng me naar het licht
geef mij weer zicht
Wees de hoop en fluister;

Dat hoe diep de put mag wezen,
hoe vreselijk koud de nacht
dat jij op me wacht
Mij bij de hand pakt om verder te leven

Wees mijn adem als de mijne stokt
Het anker in het woeste water
Wees in de stilstand mijn later
Het vuur als het duister me lokt

Sleur me uit de razernij
Zeg me duizend lieve zinnen
Breng de warmte bij me binnen
Dat ik weet eens ben ik vrij;

Vrij van de onzekerheid en pijn
van mijn kwade denken
dat ik leer genade te schenken
en volkomen in vrede te zijn.

©wendyvanschaik2017