Kon ik woorden geven aan dit gevoel
Dan was de leegte misschien te vullen
Met begrippen die mij verstand te boven gaan
Maar mijn hoofd blijft angstvallig leeg
Zoals de leegte in mijn handen
Ik had je vastgegrepen
Maar je was te snel te ver bij mij vandaan
Ik had je zo graag nog even vastgehouden
Mijn lege handen gevuld met de aanraking van jouw warme huid
Je zoenen gevoeld, je hart horen kloppen
Er klopt nu niets meer
Niets klopt aan het onverwoestbare feit dat ik hier
en jij niet bij mij
Wij zijn alleen

Doelloos starend vraag ik mijzelf af wat het nut van missen is…
Is dat te weten dat je intens hebt liefgehad?

©wendyvanschaik2017