Schreeuw om genade

Ik zou willen noemen
zeggen, roepen
Onder woorden willen brengen
Kunnen vastpakken
De vinger erop leggen
Ik zou het willen oppakken
het aan je willen geven
zodat je er naar kunt kijken
en bij het aanschouwen
je hoofd naar mij op te richten
mijn ogen te ontmoeten
diep doordringend tot in mijn ziel
in het ritme van de adem
op mijn golflengte komt
en dat dan zonder gesproken taal
jij mij omringt met liefde
Ik zou willen schreeuwen, springen
stampen
Ik wil mijn binnenste verscheuren
op straat neer gooien
Willen janken, willen breken,
Ik zou alles willen doen om de waarheid
een kans te geven
Om muren af te breken
Stommen te laten spreken
Voor eeuwig en altijd de schone schijn te verbannen
Het oordeel de deur uit te schoppen
Ik zou dit vol liefde willen doen
Maar de pijn, de woede om het onrecht,
om het tekort aan genade is te groot
Ik zou mijn diepe, donkere verdriet willen pakken
aan jou willen geven
Dat je er naar kijkt en het begrijpt
Dat je je zaligspreking erover uit strooit
Dat je in de storm wakker wordt
Mij vraagt mijn angst aan jou te geven
Zodat ik kan zeggen
dat zelfs de wind en de zee luisteren naar jouw stem
Ik zou in jouw aanwezigheid mijn pijn willen uitschreeuwen
dat jij die dan heel voorzichtig en vol genade verzorgt
Dat je mijn gezicht tussen jouw gewonde handen neemt
En zegt, het is al volbracht
Het is al volbracht
Je hoeft alleen maar te zijn
in mijn aanwezigheid
Te rusten
Te vertrouwen
Te leven
In rust in vertrouwen te leven.
Dat ik dat dan voor even kan geloven
Dat de stille vrede wordt gehoord.

©wendyvanschaik2016

drown

Gekroonde Liefde

Een vrede op aarde
alleen maar in liefde gebonden te zijn
in stilte te begroeten
wat je eens als litteken had gedragen
maar nu de verzoening
helend werkend op de pijn
Een vrede op aarde
allen tezamen
een andere ritme te lopen
maar toch in verbinding te zijn
Diep in je ziel ruimte te laten
om liefde te kronen en daar
Koning te laten zijn
 
Maar, we spreken elkaars taal niet
Het is niet te begrijpen
’t gesproken woord wordt niet gehoord
We schreeuwen, we vechten om zinnen die strijden
En eens gevallen verliezen we de liefde
de liefde..
zij dreef ons eens voort
 
Zijn wij daarom hier op aarde ?
Onszelf te tronen
het te verdedigen met vlijmscherpe woorden
snijdend als een zwaard?
De ander te laten bloeden
De haat te voeden
is ons gelijk dan het doel om recht te halen
kosten wat het kost trekkende ten strijd
Is onze pijn te groot,
te groot om te begrijpen de wonden van de ander
Is dat een kleine ernst
zouden wij niet kunnen helen
ons eigen, die van de ander, de gebrokenheid
 
Wat is liefde,
wat is liefhebben gelijk aan jezelf
alzo ook de ander
Laat ons dan smeken, bidden,
te schreeuwen om liefde
die de empathie in ons verwekt
te begrijpen het verdriet in de ander
te zien het leed dat sommige bereikt
 
Dat onze ogen ooit elkaar mogen ontmoeten
en elkaar oprecht te zien
ongesluierd
zonder het masker van gelijk, wrok en nijd
een vrede op aarde
allen tezamen
een andere ritme te lopen
maar toch in verbinding te zijn
Diep in je ziel ruimte te laten
om liefde te kronen en daar
Koning te laten zijnpeace
 
©wendyvanschaik2016